Richtprijs voor landbouwgewassen gewenst

19/04/2021 10:06

-
Sharon Singh

In juli 2016 golden deze prijzen voor aardvruchten.
: dWT Archief
 

PARAMARIBO –
Napi SRD 60, gember SRD 45 per pond, zoete patat SRD 25 per kilogram en Chinese tayer SRD 20 per kilogram. Dat zijn de prijzen die de laatste tijd meer regel dan uitzondering zijn. Met fruit en groente is het niet anders: waar een hoop sinaasappel vorig jaar nog SRD 20 kostte, moet nu het dubbele worden betaald.

Door het ontbreken van effectieve controlemechanismen, wordt de
samenleving steeds geconfronteerd met hoge prijzen. De haast
afgezaagde kritiek is dat de regering niet of onvoldoende optreedt,
maar volgens VHP-parlementariër Sham Binda is het niet zo makkelijk
als de gemeenschap wel denkt. “Het is heel moeilijk, want je praat
over duizenden winkels”, schetst hij de situatie.

De prijzen van lokale producten lijken synchroon te lopen met de
prijzen in de winkels; zodra die stijgen, worden de eigen producten
getriggerd. Ook dat heeft zijn verklaring, meent Binda. “Iedereen
heeft zijn eigen kostenplaatje, want de uitgaven zijn verbonden aan
een dollarcomponent. Bijvoorbeeld basisgoederen, benzine,
verpakkingsmateriaal … allemaal producten die horen bij het
dagelijkse levensonderhoud, waarvan de onkosten in de prijzen
worden gecalculeerd.”

Oplossing

Het DNA-lid beaamt dat verschillende bedrijven een eigen prijs
hanteren. Hoe die wordt opgebouwd is vaak niet bekend. Binda ziet
daarom als oplossing dat de regering een “richtprijs voor
landbouwgewassen”. De ministeries van Landbouw, Veeteelt en
Visserij en Economische Zaken, Ondernemerschap en Technologische
Innovatie zouden daarmee moeten zijn belast. “Wat de overheid ook
kan doen, is incentives geven aan de kleine ondernemers.” Een
verschil met bijvoorbeeld het Caribisch Gebied noemt de politicus
dat in die landen de eigen productie belangrijk is. Suriname
daarentegen heeft een importeconomie.

George Lazo, voorzitter van de Associatie van Binnenlandse
Industrieën, brengt in dat het land geen kostprijsberekening
hanteert voor landbouwgewassen. Om die reden zijn sommige gewassen
daarom zo duur. “Het is sec een bepaling. Niemand produceert op
zodanige schaal dat de markt wordt voorzien.” Hij neemt voor het
gemak napi als voorbeeld. “Die is schaars, maar stel dat iemand het
echt nodig heeft dan betaalt hij gewoon wat de aanbieder vraagt.
Stel dat iemand SRD 90 aanbiedt voor een kilo napi en de anderen
horen het dan schroeven zij ook hun prijzen op”, verschaft Lazo
inzicht in de werkwijze.

Wisselwerking

De ABI-voorzitter denkt dat bij het bepalen van de kostprijs van
een product de inputs zoals machines, grond, transportkosten en
winstpercentage worden meegenomen. “Op basis van je winst kan je
zeggen van ‘nou, dit is de prijs die ik vraag’.”

Zou er, zegt Lazo, op schaal worden geplant dan zou de situatie
“totaal anders” zijn. “Maar de oplossing voor dit probleem is niet
zo makkelijk als men wel denkt”, waarschuwt hij. Volgens hem moet
er worden gekeken naar modellen van landen waar het systeem werkt.
Hij neemt Nederland als voorbeeld, waar hij aan veeteelt heeft
gedaan. “De zuivelfabriek bepaalt voor de regio hoeveel melk ze
nodig heeft en op basis daarvan berekent ze hoeveel miljoen liters
er per dag nodig is. Elke boer weet hoeveel liter melk zijn bedrijf
dagelijks moet produceren en tegen welk bedrag. De zuivelfabriek is
verzekerd van de aanvoer van melk.”

In Suriname gebeurt dat niet. “Niemand weet wat de behoefte is
aan bijvoorbeeld gember en wie het nodig heeft. Niemand bepaalt de
prijs en daarvoor is een taak voor of de overheid of het
productschap weggelegd”, vindt Lazo.

Geen keus

De steeds wisselende prijzen werken door naar bijvoorbeeld
restaurants, die zich geen raad weten met de situatie. “We vinden
het helemaal niet leuk om prijzen steeds te verhogen, maar veel
keus hebben we niet”, deelt Bernice Dulder, manager van X-Avenue,
mee. Surinaamse gerechten zitten nu tegen de SRD 100 aan per
portie.

Geconfronteerd met de prijzen van aardvruchten, zegt de manager
dat haar restaurant niet inlevert op ingrediënten. Een heriheri zal
dus compleet worden verzorgd. “Wat we wel hebben vervangen is de
bakkeljauw en wel met zoute vis. Bakkeljauw is te duur.” Vanwege de
hoge kosten en prijs een heriheri is in vergelijking met 2020 nu
bijna tweemaal zo duur staat dit gerecht niet dagelijks op het menu
van X-Avenue maar om de twee weken.

Hoewel ze niet direct kan zeggen of het in de praktijk gaat
werken, denkt Dulder dat er ten voordele van iedereen een
eenduidige prijs moet komen voor lokale gewassen en fruit. “De
instanties zullen dat voor mekaar moeten krijgen.”


 
Tweet 

………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname