REPORTAGE: Sasi Sura, gebedstraditie die niet kan worden verbroken

22/08/2020 05:50 – Tascha Aveloo
: Tascha Aveloo  
WANICA – Normaliter is het een komen en gaan van gelovigen van de Javanistische gemeenschap Pernatan Sedjati Adat Djowo Suriname wanneer Sasi Sura (Javanistisch nieuwjaar) wordt gevierd. Maar deze brengen gaan de mensen direct weg nadat ze wat brengen en een financiële contributie geven. Vanwege de situatie zullen alleen hoofdbestuursleden, de priesterraad en leden van het begrafenisfonds de samenkomst bijwonen.
De geur van eten verspreidt zich onder de bloedhete tent en wordt versterkt door de geurige rook van een hele kip die nog op een klein vuur wordt geroosterd onder bananenblad. Plotseling verandert de informele sfeer en neemt iedereen een eerbiedeige houding aan. In het gebedshuis hebben een paar priesters plaatsgenomen en beginnen de gebeden op een zangerige toon op te zeggen. Normaliter zitten er meer dan vijftijg man nu niet eens tien, allemaal ver van elkaar en met mond-/neusbedekking op. De diepe, warme stemmen klinken harmonisch als één.
“Wij als Javanisten geloven is het behouden van de harmonie. Eén van de manieren waarop dat kan worden beïnvloed is door tradities in ere te houden, zeker geestelijke tradities waarbij er wordt gebeden voor het volk, voor voorspoed, geluk, wijsheid en alle goede dingen in het leven. Stel dat er wat goed mis zou gaan dan zou men de vinger kunnen wijzen naar ons; dat het komt ‘omdat we niet hebben gebeden'”, legt cultuurkenner Edward Redjopawiro desgevraagd uit aan de Ware Tijd.
De keel wordt even verfrist. De geur van frisse menyang ( korrelwierrook) verspreidt zich onder de tent. Er wordt weer gebeden; deze keer wordt er antwoord gegeven door de weinige aanwezigen. ‘Ghe’ hetgeen zoveel betekent als ‘Zo is het ‘. Net zo snel als de gebeden zijn afgelopen, worden bundeltjes warimboblad, samengehouden met een zak, uitgedeeld met wat soft. In rap tempo beginen de mannen die daarvoor verantwoordelijk zijn met handschoenen de gele en geroosterde kippen vakkundig in stukjes te rukken. Geen kapmes.
Eerst wordt witte rijst verdeeld. In een enorme tobbe worden bami met groente, aardappelelsambel en gudangan gemixt. Een echte berkat zoals dat hoort. Een snoepje, een stuk koek, gekookte banaan of een rijpe bacove hoort er ook bij. “Normaliter wordt dit ook in de namiddag naar de avond gedaan. Er is vuurwerk en blijven we gezellig bij elkaar tot laat, maar nu is het heet dus doen we snel, zodat men ook op tijd vóór de lockdown thuis is”, legt Redjopawiro uit. “Slamet tahin baru” (“gelukkig nieuwjaar”) wenst men elkaar toe met een buiging van het hoofd en de handen bij elkaar gevouwen terwijl er razensdsnel wordt opgeruimd voordat men vertrekt.
  Tweet 

Gerelateerde artikelen

………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname