Nog onvoldoende belangstelling voor onderzoek medicinale planten

29/11/2020 18:06 –

Anissa Beni: “Mijn maatschappij is nog niet ready voor me.” : collectie Anissa Beni  
PARAMARIBO – Dat er in Suriname nog onvoldoende besef is over de cruciale rol die farmacologen spelen in een samenleving, behoeft volgens Anissa Beni niet veel uitleg. Ze is zelf al enige tijd afgestudeerd in Brazilië. Echter, sinds haar terugkeer in oktober 2019 kan Beni nog niet aan de slag op haar vakgebied. Een pijnlijke realiteit. Ze blijft desondanks toch positief: “Ik heb geen spijt van mijn keus. Maar ik krijg steeds meer het gevoel dat mijn maatschappij nog niet ready is voor me.”
De brede glimlach op het terras van een café in de binnenstad wachtend op de redactie getuigt dat Anissa Beni, nu 30 jaar, klaar is om haar zegje te doen. Omdat ze enige tijd terug als tv-presentatrice heeft gewerkt wordt het al gauw een levendig gesprek waarin ze uitdagingen over haar beroep in Suriname aan de kaak stelt. Het blijkt al gauw – ze vertelt eerst over haar jeugd die ze voor een groot deel in volksbuurten heeft doorgebracht – dat haar succes allesbehalve een gemakkelijke weg heeft gekend. Beni laat weten dat ook zij als student heeft moeten studeren op diverse plaatsen. Dat heeft ook gemaakt dat ze langer over de studie moest doen. “Ik kan me herinneren dat ik ontslag kreeg, omdat ik studeerde op het werk”, blikt ze lachend terug.

Liefde voor biologie
De liefde voor het vak begint bij de farmacoloog al op jeugdige leeftijd. “Vanaf mijn jonge jaren hield ik van biologie en natuurwetenschappen. Ik keek ook veel naar documentaires over deze onderwerpen”, weet ze nog. De interesse voor de verrichtingen van het menselijk lichaam werd echter groter toen ze kennis maakte met fysiologie en menskunde op het Instituut voor de Opleiding van Leraren. “Ik had toen nog nooit gehoord van een farmacoloog”, grapt de geneesmiddelen-kenner. Na gesprekken met professor Dennis Mans voelde Beni zich nog meer aangetrokken tot het vak. “Hij vertelde over zijn studie en wat die allemaal inhoudt. Hij zei ook dat hij in Brazilië had gestudeerd en ik hield dat vast.” Na afronding van de studierichting Biologie op het IOL ging ze aan de slag bij een bedrijf dat babyvoeding distribueert. Door verschil van mening met de werkgever moest ze na amper zeven maanden met ontslag. Beni werkte uiteindelijk als leerkracht op het Natuurtechnisch instituut (Natin) toen ze in februari 2017 werd opgeroepen voor een beurs bij de federale universiteit van Santa Maria in Brazilië. “Ik besloot om het werk op het Natin te laten en te gaan voor de beurs, omdat ik wist waarvoor ik wilde gaan. Door eigen onderzoek wist ik intussen ook dat Brazilië een eigen goed ontwikkelde farmaceutische industrie heeft. Ze hebben daar heel weinig importproducten”, motiveert ze haar keuze.

Heel andere wereld
Na aankomst in Brazilië was vrijwel alles anders dan Beni had verwacht. Ze merkte meteen dat ze verplicht was Portugees te leren, omdat de bevolking daar geen moeite doet om een andere taal te spreken. “Ik ben op plaatsen gekomen waar men me gewoon zei van je bent in ons land dus je moet Portugees praten.” Ook het idee dat Brazilië alleen bestaat uit zon, stranden en samba was een verkeerd beeld. “Ik merkte dat ik in een heel andere wereld was. Ik woonde in een gebied dichtbij Argentiniё met veel Duitsers en Italianen waar het te koud is om stranden te bezoeken”, herinnert ze zich. Omdat privé Portugees-lessen te duur waren, besloot de farmacoloog zich de taal zelf aan te leren. “Ik maakte een Netflix-account aan en ik begon naar Portugese films te kijken. Ik zorgde ook ervoor dat ik elke vooravond naar het nieuws op Globo keek waardoor ik langzamerhand de taal begon te verstaan. Het klinkt nu grappig, maar toen was het een noodzaak.” Ook het eten was heel anders dan in Suriname.
Beni wijst erop dat het land is opgedeeld in verschillende zones en elk deel heeft weer een aparte cultuur. Over het eten zegt ze: “Dat had meer een Italiaanse tint omdat ik tussen die mensen heb gewoond. Podosiri is daar ook veelzijdiger; ik heb die bijvoorbeeld met gebakken vis, gebakken garnalen en als ice cream gegeten. Ik weet bijna zeker dat we in Suriname dat niet echt zouden doen.” Het land en de studie waren leuke ervaringen. Echter, aan blijven in dat land heeft ze nooit gedacht want, “ik wist dat Suriname me nodig had, dus het was nooit de bedoeling niet terug te keren. Ik leef nog steeds in de veronderstelling dat mijn land grote behoefte heeft aan farmacologen”.

Koesoewe (anato)-onderzoek
De farmacoloog deed voor haar afstudeerscriptie onderzoek naar effecten die de kleurstoffen van koesoewe ( … ………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname