Na negentien miskramen eindelijk succes

18/10/2020 12:02 – Amanda Palis

Rini Pawirosentono met haar haar kids Ilya (3 jaar) en Yana (bijna zeven maanden). : Rini Pawirosentono  
PARAMARIBO – Per dag krijgen meer dan vijfduizend vrouwen en families te maken met doodgeboren baby’s en miskramen. 15 oktober was Pregnancy and Infant loss Awareness Day. Rini Pawirosentono weet als geen ander hoe het aanvoelt om tijdens de zwangerschap een kind te verliezen. Zij heeft bijna tien jaar lang gevochten om een baby voldragen ter wereld te brengen. “Na negentien miskramen in ongeveer tien jaar, zijn mijn twee engeltjes geboren”, vertelt de nu 41-jarige moeder.
Rini Pawirosentono straalt wanneer ze naar Yana, haar dochtertje van bijna zevenmaandjes kijkt. Ze zit op het balkon thuis bij haar moeder terwijl ze haar bijzonder verhaal uit de doeken doet. Het is eenpeople personwant de mensen die passeren groeten allemaal hartelijk wanneer ze haar zien. Terwijl ze de lachende baby Yana aan haar moeder geeft, steekt ze van wal. “Ik weet dat praten over je miskraam of miskramen een taboe is voor velen, maar erover praten met mijn familie, vrienden en collega’s heeft mij juist geholpen. Ik zeg niet dat het altijd even makkelijk is geweest, maar het heeft mij wel geholpen om altijd een positieve kijk op zaken te hebben. Want mijn kinderwens vervullen was mijn doel”, zegt Pawirosentono. Ilya, haar zoontje van drie jaar, is haar eerste zegen geweest. Yana haar dochtertje van bijna zeven maanden was een aangename verrassing.
Haar eerste miskraam kreeg zij in 2007 toen ze 27 jaar oud was. “Mijn partner en ik waren toen heel erg blij met het nieuws dat ik zwanger was. Ik heb altijd een kinderwens gehad en dit was voor mij de ideale leeftijd om met een gezin te beginnen”, vertelt Pawirosentono hoe het allemaal begon. Vol enthousiasme gingen ze naar de gynaecoloog om een echo te maken en alles bleek goed en wel te zijn. “Enkele dagen na de echo had ik bloedverlies, maar nog geen pijnen. We gingen diezelfde dag naar de poli en bij de echo bleek dat onze baby geen hartslag had. Wij kregen toen te horen dat het een miskraam was. Ik kon op dat moment gillen en huilen, maar ik hield me in.” De gynaecoloog stuurde haar naar huis en zei dat het vruchtje zelf zou loslaten of spontaan eruit zou komen. “Ik was natuurlijk wel erg geschrokken en dacht van huhhhh…oké…wat !!?? Wij reden naar huis, in de auto was het muisstil. Toen we thuis aankwamen, verdrietig en teleurgesteld, kregen mijn partner en ik een takitaki.”
Tijdens die takitaki  kreeg zij plotseling hevige pijnen. Ze liep naar het toilet en gilde het daar uit van pijn en verdriet. De pijn voelde aan net weeën en ze verloor de foetus op het toilet. Dat ze het verhaal meerdere keren heeft verteld, is te merken aan haar kalme stem. De pijn is volgens haar op een andere manier wel aanwezig. “We zijn daarna gelijk weer terug naar de dokter geweest en ik werd poliklinisch gecuretteerd om restjes te verwijderen.”

Onderzoekingen
Na een tweede miskraam is Pawirosentono van gynaecoloog veranderd en heeft toen een reeks onderzoekingen aangevraagd. “Ik vroeg de arts toen om te onderzoeken waarom ik mijn zwangerschappen niet succesvol kon doorlopen. Hij gaf mij toen aan dat hij pas na de vierde of vijfde miskraam onderzoekingen voorstelde. Ik zal niet zeggen dat de specialist zijn werk niet goed heeft gedaan, maar soms voelde ik me niet gehoord. Het leek alsof de gynaecoloog het ‘afwimpelde’ omdat een miskraam volgens hem eigenlijk vrij normaal is.” Wat vaak gebeurt is dat er een aanlegfout is bij de vrucht of er gaat iets misgaat met de celdeling. Pawirosentono begreep dat stukje wel maar zocht toch een second opinion, vandaar de andere gynaecoloog.
Zij vertelt dat er daarna van alles en nog wat is onderzocht bij haar, haar partner en de foetussen. “Van chromosoomonderzoekingen, bloedonderzoekingen tot gebruik van verschillende medicamenten. Alles wat je je kan indenken dat hoort bij het natrekken van de vruchtbaarheid of mogelijke complicaties bij zwangerschap is gedaan door lokale artsen en zelfs buitenlandse artsen. We waren gewoon kerngezond en ze konden geen probleem vinden waarom mijn zwangerschappen niet succesvol waren.” De frustratie die zij toen meemaakte weerklinkt nu nog in haar stem. “We begrepen het maar niet…. zelfs de foetussen zijn onderzocht. Zodra we de vijfde of twaalfde week van de zwangerschap naderden, merkten wij op dat het misging, maar waarom het misging was voor ons een mysterie.”

Mondverlegen
Dat er rondom het niet kunnen vervullen van een kinderwens en miskramen een taboe heerst, is volgens Pawirosentono voor een groot deel te wijten aan de mensen die tactloze opmerkingen maken die heel erg offensief overkomen. … ………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname