‘Keemaya and the Beach’ uit het hart geschreven

23/08/2020 00:00 – Terence Oosterwolde
Andressa Hunsel (l) klom in de pen en schreef ‘Keemaya and the Beach’ speciaal voor dochter Tangi (m) en alle andere kinderen die sikkelcellen hebben. : collectie Andressa Hunsel  
PARAMARIBO – Met het semi-autobiografische boek ‘Keemaya and the Beach’ heeft Andressa Hunsel eind juli haar debuut gemaakt als schrijver. Het kinderboek komt niet uit de lucht vallen. “Mijn prinsesje is mijn grootste inspiratie geweest. Het boek is ook echt voor haar geschreven”, vertelt Hunsel in een openhartig interview met de Ware Tijd. “En er komen nog meer”, belooft ze.
‘Keemaya and the Beach’ vertelt op een kinderlijke manier over het leven met sikkelcelziekte. In dat opzicht was het ‘makkelijk’ voor Hunsel om te schrijven. Immers, haar dochter Tangi heeft sikkelcelziekte. “Je zou inderdaad kunnen zeggen dat het semi-autobiografisch is met ervaringen uit ons leven, want wanneer wij naar het strand gaan zien onze gesprekken er precies zo uit.”
Leven met sikkelcelziekte is niet eenvoudig; niet voor de ouder, niet voor het kind. “Ik ben echt steeds bezig om haar te herinneren aan de regels en haar natuurlijk te helpen om zich die eigen te maken.” Het is een leven vol uitdagingen, beaamt de moeder. “Het begint allemaal bij de acceptatie en dat is een uitdaging op zichzelf.”

Acceptatie
Als geen andere weet Hunsel waar ze over praat. Ze heeft dat aan den lijve ondervonden. Als moeder was haar grootste uitdaging acceptatie. “Ik was namelijk heel bang voor het onbekende. Voor mij was sikkelcelziekte een hele enge ziekte waarbij kinderen vroeg komen te overlijden. Deze gedachtengang was vooral gebaseerd op onwetendheid en de negatieve enge verhalen die ik over de ziekte tegenkwam.”
Mede daardoor zat Hunsel “langer dan een jaar in een soort ontkenningsfase”. Gelukkig had ze haar moeder en zus. “Zij gingen naar alle seminars over sikkelcelziekte en zorgden ervoor dat zij zich wel goed lieten informeren over wat het precies is en vooral hoe de kwaliteit van het leven zo hoog mogelijk te houden. Als je van je kind houdt, wil je het beste voor je kind. En die omslag heb ik zelf ook moeten maken.”
Hunsel erkent: “Ik had het zo druk met het eng vinden dat ik niet de ruimte had om mezelf open te stellen dit te accepteren en de juiste informatie naar me toe te trekken. Maar toen ik het eenmaal had geaccepteerd, werd het mijn missie om mijn prinsesje te beschermen tegen alle negatieve informatie die daarbuiten is. Ik wilde niet dat zij bang was. Ik wilde dat zij net zo sterk en zelfverzekerd zou worden als haar moeder, tante en grootmoeder.”
De acceptatie maakt dat Hunsel er nu anders tegen aankijkt maar zich ook geroepen voelt te werken aan bewustwording. Dat moet, benadrukt ze. “Als moeder besef ik inmiddels ook dat ik niet alles kan voorkomen en dat de ziekte deel is van ons. Ik zie het als een gift. Wij hebben een gift ontvangen waar wij extra goed voor moeten zorgen.”
En vervolgt ze: “Belangrijk is dat de mensen met wie zij dagelijks in contact komt ook weten wat de ziekte is en hoe ermee om te gaan. Zodat men kan helpen voorkomen dat ze ziek wordt. Simpele dingen als genoeg drinken, niet te druk doen, luisteren naar je lichaampje zijn zaken waar je niet alleen thuis rekening mee moet houden, maar ook op school of bij sportlesjes.”
Het is een ongoing process. “Elke dag leer je elkaar ‘beter’ kennen en bij elke fase van het leven komt er iets bij of valt er juist iets weg. Dus bij elke fase moet je als gezin goed afgestemd zijn op elkaar, het kind centraal stellen en een team vormen wanneer het komt op hoe de informatie te delen met anderen.”

Pijncrisis
Maar ondanks de ervaring, verloopt het voor moeder Andressa niet altijd even makkelijk. “De moeilijkste uitdaging blijft voor mij altijd wanneer ze een pijncrisis heeft. Omdat je dan echt machteloos toekijkt en afwacht tot die voorbij is. Je doet er natuurlijk alles aan om die pijncrisis te voorkomen, maar als die zich toch aanmeldt, moet je middels medicatie de pijn verminderen en flink knuffelen. Mijn prinsesje mag zich nooit alleen voelen tijdens een crisis dus we zorgen ervoor dat we 24/7 naast haar bedje zijn.”
Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. “Als werkende ouder is het zeker een uitdaging, want als je een werkgever hebt die geen rekening houdt, sta je daar machteloos tegenover.” Wat dat betreft heeft ze altijd werkgevers gehad die rekening hielden met haar ‘situatie’. Maar Hunsel beseft dat er voldoende andere ouders zijn die dat geluk niet hebben. “Hoe doen alleenstaande ouders het die geen familie hebben? Is oneerlijk toch!” zegt ze … ………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname