‘Joyce kom terug want we missen je’

10/04/2021 18:00 – Arjen Stikvoort

 
PARAMARIBO – “Kun je nog even het licht van het schermpje op mijn mobieltje bijstellen.” Dat waren de laatste woorden die een aangeslagen Paul Rokadji (66) te horen kreeg van zijn 64-jarige vrouw Joyce Rokadji. Zij ging op 13 februari omstreeks half negen ‘s morgens van huis om “even te gaan windowshoppen”. Sindsdien is zijn Joyce niet meer huiswaarts gekeerd en ontbreekt van haar elk spoor.
Het baart Rokadji extra zorgen dat Joyce uit huis is gegaan zonder haar portemonnee, paspoort, ID-kaart en ziekenfondspasje. Niets wijst op een vooropgezet plan, want anders zou zij dat goed voorbereid hebben gedaan. “Dan zou ze bijvoorbeeld ook haar horloge, ketting, wat geld en wat andere spullen hebben mee- genomen, toch?” vraagt de man zich radeloos af in gesprek tegen de Ware Tijd. Hij kan nauwelijks ervan slapen. “Ik word soms al om één uur ’s nachts wakker, pieker me suf en val dan tegen drie uur weer in slaap om vervolgens vijf uur weer wakker te worden. Dan pak ik mijn bijbel; ik bid elke dag opdat ze terugkomt.”
Op de dag van de mysterieuze verdwijning van Joyce heeft Rokadji dat meteen aan de politie gemeld. Op 11 maart, een maand later, verscheen een officieel vermissingsbericht over haar op de politie- website. Rokadji’s dochter staat in nauw contact met de politie, die bezig is met de opsporing, en met de kerk die zij vaak bezoeken. “Elke dag staat in het teken van een persoonlijke zoektocht”, zegt Rokadji.
Ook krijgt hij steun van familie en buurtbewoners bij het zoeken. “De mensen zijn al op veel plekken gaan zoeken: bij de Vijfde Rijweg, in Commewijne waar ze vandaan komt en Zorg en Hoop.” Laatst was er een tip dat Joyce bij de politie op Zanderij zou zijn gesignaleerd. Maar daar noch op het politiebureau van Lelydorp of Rijsdijk was taal noch teken van haar. “Het was loos alarm.”
Maar elke tip over waar Joyce zou kunnen zijn, neemt Rokadji serieus. “Dan ga ik er gelijk op af.” Maar haar terugvinden met de hulp van vreemden is geen eenvoudige opgaaf. “Alleen ik en haar directe naasten zullen haar meteen kunnen herkennen, bijvoorbeeld aan haar postuur of hoe ze loopt. Want ze draagt een mondkapje en is heel moeilijk te herkennen. Ze is een lieve, vriendelijke vrouw en zeer behulpzaam.”
Rokadji kan maar niet bedenken wat er gebeurd kan zijn met Joyce. Behalve dat ze hoge bloeddruk heeft, is zij ‘kerngezond’ en heeft zij ‘niets psychisch’. Daarom tast hij volkomen in het duister. Joyce heeft nooit gewerkt. Ongelukkig was zij naar zijn beste weten niet. “We zijn 47 jaar getrouwd. Elke ochtend maakte ik koffie of thee, kookte ik en deed ik de vaat.”
Gelukkig krijgt Rokadji ook morele ondersteuning van familie in buitenland en vanuit de kerk en wordt hij daardoor gesterkt in zijn geloof. “Want mijn vrouw gaat terugkomen, want ik weet dat mijn gebed al verhoord is”, zegt Rokadji vol overtuiging. “Ik verzoek de mensen die weten waar Joyce is: breng haar weer naar huis, want hier is haar thuis. Kom terug, want wij – je dochter en ik – missen je.”
  Tweet
 

………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname