‘In ons huis vind je de wereld’

23/08/2020 10:04 – Tascha Aveloo
Een op de hand gemaakte Floh-Jo lederen/suede designer waaiertas van Carina Poleon. : FB Carina Poleon  
PARAMARIBO – Het begint al op het balkon van de familie Poleon: een oude kabelhaspel, die een mozaïek tafelblad is geworden met minutieus gesneden stukjes rest tegels, tegen de muur een rek waarop enkele vazen en vlak bij de deur een enorme Afrikaanse kop. En stappend in de voorzaal is het ‘oooohh en aaahh’: keramiek vazen en kruiken in allerlei vormen en kleuren, in verschillende stijlen geglazuurd, gehaald uit Oost- of West-Duitsland, een muurtapijt uit Ghana, een pijp uit Cuba, stukken uit Marokko en Mexico.
“Ik denk dat we ruim drieduizend stuks hebben. En van haast allemaal weten we waar we het hebben gekocht en wat we ervoor betaald hebben. In ons huis vind je de wereld”, lacht designer Carina Poleon trots in gesprek met de Ware Tijd. Een bijzondere hobby die een adembenemende collectie heeft gevormd. Ze hebben er zelfs zulke unieke klassieke stukken staan die in internationale magazines zijn vastgelegd.
Maar daarvoor kwam de Ware Tijd niet op bezoek. Bij Carina Poleon werd aangeklopt om te praten over haar andere creatieve expressie: het haken van kleurrijke tassen die op de markt komen onder de naam Floh-Jo. Creativiteit en bezig zijn, is er bij haar met de paplepel ingegoten. De familie was als gezin vaak bezig met creatieve dingen doen. “Als we even zaten te niksen en vervelen, kregen we altijd een stuk papier van mijn vader en die maande je aan om wat te tekenen.”
Zij is gehuwd met een Surinaamse man, die zij in Nederland ontmoette en kwam beginjaren tachtig naar Suriname om een huis te bouwen. Het echtpaar wilde na zijn pensioen in Suriname komen wonen. Na de moeilijke periode van toen besloten ze toch terug naar Nederland te gaan vooral om de kinderen. In 2013, kon het koppel na vervroegd pensioen eindelijk toch hun intrek nemen in hun huis. Het echtpaar pendelt heen en weer tussen Suriname en Nederland. “We hadden ook een huis op Marokko maar die hebben we verkocht.”
Er werd een atelier bij gebouwd waar Poleon haar creativiteit kon botvieren. “Ik heb op de kunstacademie high fashion gestudeerd maar nooit wat ermee gedaan. Ik kwam altijd in een administratieve baan terecht.”
Ze leerde haken van haar tante die vanwege ziekte niet veel kon bewegen. “Ze was een vrouw met een rustige uitstraling. Ik heb zoveel van haar geleerd.” Maar toen sloeg het noodlot toe. Een ziekte aan haar ogen maakte dat zij in een keer praktisch niet meer zag in haar rechteroog en heel gevoelig werd voor licht. “Ik herinner me nog dat ik toen besloot om in plaats van te zitten klagen over de pijn en het bijna niets kunnen doen, om het haken maar weer op te pakken. Ik haakte jurken en bloesjes.”
In Suriname had zij een paar leuke vrienden, creatieve mensen zoals sieradenontwerpster Warda Marica. Die zag haar mooie creaties en vroeg haar om deel te nemen met de Surinaamse Fashion Week. “Ik kon natuurlijk niet naar buiten want ik zag bijna niets. En een teveel aan prikkelingen daar kon ik ook niet tegen. Mijn moeder en mijn man hebben mij door deze donkere tijd echt erg geholpen.” Zij kreeg ook hulp van Jane Stjeward, Jane Tjon, Lea William en Dhelga Denz. “Denz die hielp de hele lijn presenteren. Ik was zo trots, het is zelfs op tv in het nieuws te zien geweest.”
Poleon prijst zichzelf gelukkig dat zij in een moeilijke tijd – van ruim vijf jaar praktisch niet kunnen zien ook niet na een mislukte eerste hoornvliestransplantatie – toch zoveel heeft kunnen doen. “De artsen hier van de Eye Clinic waren geweldig. Maar aan de andere kant heb ik ook geleerd dat als je ziek bent, dat het je niet klein hoeft te krijgen. Doe wat je kan. Ik zei zelfs als blijkt dat ik echt helemaal blind zou worden dat ik dan muziek zou gaan componeren, want ik heb ook heel lang muzieklessen gevolgd. Je hoeft niet bij de pakken neer te gaan zitten.”
Haar ziekte was ook de belangrijkste reden voor het nadenken over een minimuseum. “De bedoeling was om groepjes ontvangen en vertellen over de rijke geschiedenis achter elk stuk. Het was een andere creatieve vriendin die haar de push gaf om haar visie uit te breiden en te gaan voor het maken van tassen. Intussen vervaardigt zij uit stukjes gekleurd leer en bont, die zij dan bij elkaar haakt in verschillende vormen. Zij laat een nieuwe tas zien die lijkt op een pallet die een kunstschilder gebruikt, alsook een nieuw model op basis van pangistof. Ze laat schilderijen … ………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname