Hulpverlening moet nu: 70.000 kinderen in nood

29/03/2021 12:12 – Amanda Palis

: Edward Wong Loi Sing  
PARAMARIBO – Het Surinaamse kind gaat gebukt onder verschillende vormen van mishandeling. De economische situatie, gebrek aan opvoedkundige vaardigheden en angst maken dat de situatie verergert. Hulpverlening moet nu! Laurindo Kloof: “Ik geloof echt dat iedere ouder van zijn of haar kind houdt, maar waarom handelen ouders zo?”
Vol zenuwen doet Kimani* haar verhaal. “Ik twijfel eigenlijk nog of ik mijn verhaal moet doen”, zegt ze nerveus. Ze komt uit een gezin met drie andere kinderen, haar moeder is gescheiden van haar biologische vader en haar oudere zus is al uit huis. Haar broertje is een nakomertje en is het kind van de laatste ex-man met wie haar moeder een relatie had. “Nu zijn we weer alleen. Hoewel ik nu twintig jaar oud ben, kan ik nog niet op eigen benen staan. Alles is duur en om nu huur te betalen is moordend”, zegt Kimani die zich er niet van bewust was dat zij ook slachtoffer was van kindermishandeling. “Het was of is normaal in onze omgeving en eerlijk gezegd je bent jong en je weet niet beter, maar nu daar ik weet wat kindermishandeling is, ja dan kan je zeggen dat ik slachtoffer was”, zegt ze zuchtend.
Thuis werd ze niet zo zeer geslagen, maar de mishandeling gebeurde in de vorm van gemene woorden die haar moeder haar vaak genoeg naar haar hoofd slingerde. “Ja, zo af en toe kreeg ik een mep, maar dat hoort kennelijk bij de Surinaamse opvoeding, maar horen dat je niks gaat worden en dat je dom bent … zulke dingen doen zeker pijn. Het lijkt soms alsof mijn moeder zit te duimen dat er slechte dingen met me gebeuren. A gersi leki en e poti takru mofo tapu mi”, zegt Kimani.
Het verhaal van de zestienjarige Jonathan* is van ander kaliber. Al vóór zijn tiende jaar wist hij dat zijn situatie thuis ongezond was. “Sinds ik me kan herinneren werd er geslagen en vaak genoeg wist je niet precies waarom je werd afgetakeld”, doet de tiener zijn verhaal. Hij woont nog steeds in bij zijn ouders, maar kan niet wachten om op eigen benen te staan. “Ik wil echt weg. Er zijn dagen waarop ik het bijna niet meer volhoud. Maar ik heb een plan. Ik heb nog een jaar om de muloschool af te maken daarna ga ik naar de middelbare school. Ik verdien al wat geld met mijn hossel en spaar voor wat stabiliteit voor een eigen plek”, zet Jonathan zijn plannen uiteen.

Treffen
Hij voelt zich niet gehoord en niet ondersteund in zijn ambities en dromen. “Het lijkt eerder alsof ik een last ben, daarom vraag ik ze ook eigenlijk niks. Sinds ik geld verdien moet ik ook al mijn zaken zelf bekostigen vinden mijn ouders.” Blij is hij niet, maar wat hij precies voelt is heel moeilijk te peilen uit het gesprek. Zijn laatste ‘treffen’ met zijn vader vertelt hij bijna zonder emotie. “Mijn vader zocht naar iets in mijn tas en zag SRD 1.500. Ik weet niet van wie dat geld was en hoe het in mijn tas is beland. Hij werd zo boos want hij dacht waarschijnlijk aan iets negatiefs en vroeg me van waar het geld komt. Ik heb eerlijk geantwoord en zei dat ik het niet wist en dat maakte hem boos. Hij begon me met een riem af te takelen”, vertelt Jonathan. “Hij begon me te slaan en te schoppen en vroeg me elke keer van waar het geld komt. Bij elke vraag sloeg hij me en dat duurde zeker vijf minuten lang. Ik zag een kans om te ontsnappen en ben snel weggerend uit huis in mijn T-shirt en onderbroek. Ik zat onder het bloed op mijn rug”, denkt Jonathan terug. Zijn moeder die later thuis kwam, sprong helemaal niet voor hem in de bres en vroeg ook niet wat er aan de hand was. “Voor haar is het normaal dat mijn vader mij zo slaat.”
Uit statistieken blijkt dat Suriname jaarlijks ongeveer 70.000 slachtoffers aantikt voor wat kindermishandeling of -misbruik betreft. Confronterende cijfers voor kinderarts Laurindo Kloof van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. “Het is een serieus probleem dat een serieuze aanpak behoeft”, zegt hij somber. “Ik denk niet dat men nog beseft hoe erg de situatie is en kan zijn op langere termijn. Van de 70.000 kinderen meldt slechts 0,5 procent zich aan bij de Spoedeisende Hulp van hetziekenhuis en vaak genoeg is de fysieke mishandeling heel erg”, zegt Kloof. Hij heeft kinderen zien binnenkomen met botbreuken, kinderen wiens handen in heet water zijn gestopt of zelfs met een strijkijzer op een lichaamsdeel van het kind is geperst. “In een extreem geval heb ik zelfs een … ………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname