Het welbesteed leven van Isaac ‘Dok’ Jamaludin

07/04/2021 18:00 – Wilfred Leeuwin

Dokter Isaac Jamaludin enkele jaren terug op zijn poli. De arts is ruste herdacht op 1 april zijn negentigste jaardag. : dWT Archief  
PARAMARIBO – “Welbesteed”, klinkt het zacht maar helder, wanneer aan dokter Isaac Jamaludin wordt gevraagd hoe hij terugkijkt op de afgelopen negentig jaar. Op Tweede Paasdag, enkele dagen na zijn jaardag op 1 april, spreekt de Ware Tijd de inmiddels gepensioneerde medicus thuis aan de Anton Dragtenweg. Hij wacht, in gezelschap van zijn dochter Faride, zittend in een rolstoel in de huiskamer. Hij blijkt zich goed voorbereid te hebben, want voor hem liggen albums met ’s en krantenartikelen over zijn leven en werk.
Het is al snel duidelijk dat het “welbesteed” in de eerste plaats niet zozeer te maken heeft met de persoon van Jamaludin zelf, maar met zijn dienstbaarheid aan familie, gezin, patiënten en de samenleving. “Een aimabel mens, een rolmodel, bescheiden, kort van postuur, maar groot in denken. Ik denk dat we het niet zover moeten laten komen dat wij als samenleving, pas wanneer ‘Dok’ er niet meer zal zijn, onze waardering laten blijken voor wat hij voor Suriname heeft gedaan en betekend”, zegt Faiq Lall Mohamed, een veel jongere collega-medicus en vriend van de familie Jamaludin, die het initiatief voor het gesprek nam.

Verrast
Op zijn jaardag werd ‘Dok’, zoals hij nu nog bekend staat, in klein verband verrast door directe familieleden en vrienden met een sobere, maar – zoals hij zelf zegt – “gezellige” herdenking. Deel van die verrassing was de komst van zijn dochter Faride en zijn broer Rahiem uit Nederland. Jamaludin vertelt dat zijn kinderen veel jaren en hijzelf een groot deel van zijn volwassen leven hebben doorgebracht in zijn ouderlijk huis aan de Watermolenstraat, waar later ook zijn kliniek stond en nu nog de apotheek van de familie.
Zijn vader, Sheik Jamaludin, lid van de Staten van Suriname (nu De Nationale Assemblee), naar wie later ook een straat is vernoemd, was de inspiratie voor zijn medische studie. Die deed hij aan de toenmalige Geneeskundige School in Suriname, de voorloper van de Faculteit Medische Wetenschappen. Zijn moeder was een kwieke vrouw die na het overlijden van haar man, samen met één van haar zoons, de exportbedrijvigheid staande hield.

Religie
Volgens ‘Dok’ is het een speciaal gegeven, dat het milieu waarin hij opgroeide zich niet kenmerkte door sociale niveaus, welvaart, armoede en etnische verschillen. “Het was een verzameling van alles”, zegt hij. Het zijn zonder twijfel de opvoeding en het sociale milieu geweest die de basis hebben gevormd van zijn diepgewortelde gevoel voor maatschappelijke rechtvaardigheid. Dit zal later ook blijken wanneer hij zich als geestelijke leider inzet voor maatschappelijke vrede en harmonie met andere religiën.
Samen met toenmalig bisschop van het rooms-katholieke bisdom Aloysius Zichem en Nico Waagmeester, beiden wijlen, wordt hij gezien als één van de grondleggers van de interreligieuze dialoog in Suriname, waaruit later samen met andere religieuze stromingen de Interreligieuze Raad in Suriname (Iris) werd opgericht. Het grotere doel hierachter was om vrede, harmonie en wederzijds respect in Suriname en in politiek- turbulente perioden meer gestalte te geven.
Jamaludin heeft Suriname op verschillende internationale podia vertegenwoordigd, zowel in de Caribische regio als daarbuiten, zoals in Saudi-Arabië, Libië, Egypte en Indonesië. Binnen de Islamitische kerk heeft hij gezorgd voor institutionele versterking door structuren in het leven te roepen, zoals de Madjlies Moesliemien Suriname, de koepel van islamitische organisaties en hij heeft aan de basis gestaan van de bouw van de geroemde moskee aan de Keizerstraat. In 1999 kreeg hij de onderscheiding van ‘Officier in de Ere-orde van de Palm’.

Anekdotes
Voor dochter Faride is haar vader het toonbeeld van respect voor zijn medemens, liefde en toewijding aan het gezin en voor haar moeder die intussen is overleden. Ze typeert hem ook als “een bescheiden man en goedaardige vader”. “Ik ben er blij om dat hij ons nooit strenge verplichtingen heeft opgelegd, ook niet binnen het islamitische geloof. Wij mochten ons redelijk vrij bewegen.”
“Wanneer je een vw-kevertje zag aankomen ‘zonder bestuurder’, wisten we dat het ‘Dok’ was. Je zag nauwelijks zijn hoofd”, vertelt Lall Mohamed lachend. Jamaludin was gehecht aan zijn kevertje, waarmee hij zijn huisbezoeken aflegde aan onder anderen landarbeiders uit de Hindostaanse gemeenschap. “Papa werd vaak in natura betaald. Wanneer hij thuis kwam was de auto vol landbouwproducten. Ik weet daarnaast dat hij heel vroeg in de ochtend opstond, zich klaarmaakte en op zijn poli wachtte op zijn marronpatiënten die toen heel vroeg met de boot naar de stad kwamen.”
Thuis vertelde vader Isaac altijd zijn wedervaren. Als het niet een patiënt was die zijn stethoscoop wilde kopen, omdat die dacht dat daarmee gehoord kon worden welke ziekte een persoon had, … ………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname