Documentaire belicht ‘emotionele’ kant 45 jaar onafhankelijkheid

28/12/2020 16:04 – Audry Wajwakana

Hennah Draaibaar heeft in haar documentaire over 45 jaar onafhankelijkheid van Suriname ook Pim de la Parra aan het woord gelaten.  
PARAMARIBO – De onafhankelijkheid van Suriname was meer dan het resultaat van het werk van een groep politici, die een overeenkomst hebben gesloten. Er waren Surinamers die heel blij waren met de onafhankelijkheid van hun land, maar er waren ook landgenoten die hun toekomst, na de onafhankelijkheid, in Nederland zagen. Betekende dat dat ze minder hielden van hun geboorteland? Maakte hun actie hen minder Surinamer? In de documentaire ‘We zijn wie we zijn… 45 jaar onafhankelijkheid’ laat Hennah Draaibaar middels diverse interviews bekende en minder bekende mensen uit Suriname en Nederland hun visie geven en de mogelijkheden over de toekomst van Suriname. In het weekend werd de documentaire uitgezonden op ABC TV.
De documentaire begint met een creatieve bijdrage van spoken word-artieste Zulile Blinker met het gedicht ‘Waar ik vandaan kom’. Omdat Draaibaar wist dat ze vooral ‘talking heads’ in de documentaire zou verwerken heeft ze de artieste benaderd of ze de emoties van ‘zij die hier zijn’ (Suriname) en ‘zij daar zijn’ (Nederland) poëtisch kon vertolken. “Het is een prachtig stuk geworden en na de uitzending heb ik heel veel mooie reacties ontvangen”, zegt de regisseur enthousiast.
Met de documentaire wilde ze niet focussen op de formele kant en de motivaties van de onafhankelijkheid. “Die informatie vind je al op Google zelf. Maar ik wilde praten met politici, in dit geval Ram Sardjoe en Ronald Venetiaan over wat zij van die periode hebben overgehouden. Wat doet het met je? Een Venetiaan die zelfs emotioneel wordt als hij terugdenkt aan de koloniale overheersing. Een bijzondere opmerking van Venetiaan is dat hij nooit 1 juli gaat vieren met de voormalige koloniale overheersers. Als ik erover nadenk, begrijp ik zijn pijn en emotie”, zegt Draaibaar.
Een ander minder belichtte kant van de onafhankelijkheid is de culturele- en creatieve kant. Voor de documentaire blikt filmproducent Pim de la Parra op zijn film ‘Wan Pipel’, die al enkele jaren op 25 november wordt afgedraaid. Mavis Noordwijk werkte voor de onafhankelijkheid aan een musical ‘Fu Dungru na Leti’. Die musical is vanwege financiële redenen nooit opgevoerd. “Het ondertekenen van een document bepaalt niet een emotie”, zegt Draaibaar, die zelf voor een groot deel van haar leven in Nederland heeft gewoond. Als vijftienjarige heeft ze meegemaakt hoe de oude Surinaamse vlag op 25 november 1975 werd gestreken en de nieuwe vlag werd gehesen. “Ik ben ongelooflijk blij dat mijn moeder het goed vond en toestemming heeft gegeven dat ik midden in de nacht in Den Haag dit historisch moment mocht meemaken.” Die ervaring is haar altijd bijgebleven om er iets mee te doen.
Draaibaar woont sinds 1998 weer in Suriname. Met The Back Lot probeert zij samen met haar partner/producent Eddy Wijngaarde zoveel mogelijk terug te geven aan Suriname, aan materialen, een bioscoop, opleidingen en trainingen. “Maar ik heb nog steeds een sterke band met Nederland. En ik denk dat er heel veel Surinamers zijn die dezelfde emoties hebben. Dat ze ongelooflijk veel van Suriname houden, maar als ze in Nederland zijn dat ze ook het gevoel hebben van een beetje thuis.” De vraag wordt aan het eind van de documentaire ook aan Ananta Khemradj gesteld, waar zij het liefst zou willen zijn. Kemradj beantwoordt die vraag met een wedervraag. “Het is net als je de vraag stelt van wie houd je het meest? Je vader of je moeder? Die vraag kan ik niet beantwoorden, omdat mijn hart in beide landen zit.”
De documentaire zal aan het Nationaal Archief van Suriname aangeboden worden. Draaibaar beseft dat enkele mensen die ze aan het woord heeft gelaten, al op leeftijd zijn. Ze wil daarom de jongere generatie laten horen hoe de ouderen, die de onafhankelijkheid hebben meegemaakt, na 45 jaar erover denken.
  Tweet
 
Gerelateerde artikelen

………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname