COLUMN: Vertrouwen

19/12/2020 14:00 – Ganga
Dit is mijn laatste column van het jaar; de volgende zaterdag, de laatste van het jaar, is het alweer tweede kerst. Toen ik dat net op mijn kalender zag, brak het angstzweet me uit. De normale stress van de column-vrijdag werd verdubbeld, want nu moet het niet alleen een gewone column zijn, maar zou die ook mijn kerst- en owruyari-overdenkingen moeten bevatten.
Maar soms is het zelfs een columnist te veel. Dan heb je een jaar gehad dat niet alleen voor de hele wereld en het gros van het land een ramp was, maar welke helaas ook op persoonlijk vlak diepe wonden heeft geslagen. Dan heb je zo, aan het eind van het jaar, niet veel puf meer voor grootse woorden, diepe gedachten en hoopvolle betogen. Vooral niet als je weer, wederom, en opnieuw voor de zoveelste keer een week hebt gehad waarbij je van de ene verbazing in de andere valt, met dank aan het eerste echtpaar.
Het begon met de benoeming van een projectteam in Nickerie dat grote projecten moet identificeren, zoals de eerste echtgenoot van het land dat vertelde. Hij installeerde de groep op 13 december, en zij moet de projectdossiers hebben vóór 23 december, want op die dag moet de regeringsraad ze goedkeuren. Het was dat ik in de auto zat, stevig ingesnoerd door mijn veiligheidsgordel, anders was ik subiet op de grond beland.
Dit tart alle planningslogica. Op basis waarvan zullen die projecten worden gekozen? Is er ergens een raamwerk van een nationaal meerjarenplan waar wij niets vanaf weten? Zo een raamwerk waarbinnen de projecten moeten passen? Ik ben dan nog niet eens bij de vraag met welk geld ze worden uitgevoerd. Waarom deze haast? Heeft hij weer eens een manual van de vorige president gevonden achter in een lade: ‘How to plan your tralala?’
Dan kregen we de zoveelste aflevering in de soapopera van de eerste mevrouw – ach, dat is geen deel van mijn verbazing meer. Ik ben al murw. Een nieuw dieptepunt was wel het paniekvoetbal van de zijde van het paleis: ja, het gaat door want met in achtneming van. Ja, kan doorgaan, want is religieus weet je wel. Ja, nee, bij nader inzien, we maken er een drive-thru van. Ja, nee, bij naderder inzien – we kunnen die seniorenburgers niet eerst twee uren in een bus laten zitten alleen om langs de eerste mevrouw te rijden, hun hand uit het raam te steken om hun pakketje te krijgen en dan weer twee uren terug te rijden.
Wie die soap bedacht heeft, moet onmiddellijk zijn of haar job neerleggen, zou ik willen zeggen, maar ik zeg dat niet. Want ik heb intussen een donkerbruin vermoeden dat er in het paleis en omstreken een echtpaar huist dat zeldzaam koppig is en dat elkaar bevestigt in hun ideeën. En dat niemand anders meer nodig denkt te hebben – en van niemand anders meer iets aanneemt. En dat lijkt mij een eenzaam bestaan, om maar niet te spreken over wat het betekent voor het land.
Wat mij brengt bij wat ik u, lezers, alvast toewens voor het komend jaar: dat u zich omringt weet door mensen die zoveel van u houden dat zij u de waarheid vertellen. Niet alleen wanneer u iets goed doet, maar vooral wanneer u een scheve schaats rijdt. Dat u zoveel vertrouwen heeft in uw eigen onderscheidingsvermogen dat u in staat bent om anderen te vertrouwen. Dat u vertrouwen heeft in wat u kan, maar meer nog: het onderscheidingsvermogen om te weten wat u niet kan. En dat u erop vertrouwt: er is altijd iemand die me oprecht wil helpen, als ik de deur maar open hou voor ze. Vertrouwen wens ik u en ons dus toe.
gangadwt@gmail.com
  Tweet
 

………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname