COLUMN: Nieuw

02/01/2021 14:00 – Ganga

 
Ik wil u heel graag dit nieuwe jaar in sturen met woorden van bemoediging. Inspirerende, mooie woorden over nieuwe dagen en nieuwe kansen. Maar eens te meer besefte ik de nutteloosheid daarvan. We hechten zoveel belang aan deze willekeurig gekozen begindatum van een jaar, dat we bereid zijn er grote offers voor te brengen.
We schieten sinds jaar en dag grote pagara’s af om de slechte geesten van het voorbije jaar te verjagen en de goede nieuwe te verwelkomen. Alleen om na enkele dagen, en soms al na enkele uren, te beseffen: alles is precies als daarvoor. De pagara’s van 31 december 2019 hebben ons niet behoed voor de verschrikkingen van 2020. Evenmin zullen die van eergisternacht enige invloed hebben op hetgeen ons staat te wachten in 2021 – de goede én de vervelende dingen.
Het is wel duidelijk dat 2021 voor Suriname geen makkelijk jaar zal zijn – en de hoop dat de regering-Santokhi/Brunswijk blijk zou geven van een behoorlijke dosis lerend vermogen is intussen zo goed als vervlogen. De persconferentie van enkele dagen geleden die waarschijnlijk als een triomfantelijke jaarafsluiting van de regering-S/B was bedoeld, legde helaas weer eens bloot dat er nog veel schort aan het democratisch besef van onze regeringsleiders.
Gaan ze ook dit jaar weer zitten zeuren over deze regering die zo haar best doet om ons te redden? Ik hoor het sommige lezers, met name uit regeringsgezinde kringen, nu denken. (Ik neem aan dat meneer Santokhi en de zijnen opgehouden zijn met het lezen van dit zaterdagse hoekje op 26 mei 2020). Ook ik heb me over die vraag gebogen. Wil ik wel steeds blijven wijzen op wat niet goed gaat. Maya Angelou zei ooit: “If you don’t like something, change it. If you can’t change it, change your attitude.”
In eerste instantie leek me dat een mooi allround voornemen voor 2021. Maar eigenlijk ligt het gevaar van ‘laat maar waaien’ dan om de hoek. Ik kan in mijn eentje het gedrag van de regeringsleiders niet veranderen. Maar als ik mijn houding ten opzichte van dat gedrag verander, als ik me er niet meer aan stoor, het niet aankaart, dan geef ik ze een vrijbrief om voort te gaan op hetzelfde pad. Als de kritische stemmen verstommen, omdat ze geen zin hebben om in herhaling te treden, dan wordt het onoorbare de norm. En lieve medeburgers, dat moeten we niet accepteren.
Aan de regeerders doe ik daarom alvast een agersi tori cadeau voor het nieuwe jaar. Hier gaat ie. Frits was jarig en had gekookt. “Ik ben niet de beste kok en ik heb ook niet veel geld”, zei hij, “maar ik wilde graag samen met jullie eten, als familie.” De moksi aleysi was een beetje aangebrand en de dyari pesi was nog een beetje hard, maar de gasten maakten hem complimenten: “Het was best lekker hoor en het gaat toch gewoon erom dat we gezellig bij elkaar zijn.”
Zijn bigi fasi-broer Johan vond Frits’ moksi aleysi maar niets: aangebrand, te veel zout, harde pesi en niet eens een stukje gerookte kip erin! “Komen jullie volgende week bij mij, dan eet je een echte moksi aleysi, want ik weet precies hoe je het moet maken. Het zal de beste moksi aleysi zijn die je ooit hebt gegeten.” Zo gezegd, zo gedaan. Een week later keken de gasten elkaar zuinig aan bij Johan thuis. Is dit het? “Die rijst is te hard en de gerookte kip te zout”, vonden de gasten. Johan snapte er niets van: van Frits vonden ze wel lekker en van hem niet? “Waarom zijn ze zo gemeen?” huilde hij bij zijn moeder. Zijn moeder streek hem over zijn hoofd: “Ach, Het is je eigen schuld, jongen. Jij hebt ze beloofd dat je het beter kon dan Frits. Dus verwachtten ze meer van jou.”
gangadwt@gmail.com
  Tweet
 
Gerelateerde artikelen

………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname