COLUMN: Juist de NDP

13/09/2021 14:00

-
ROZENGEUR

Gerold Rozenblad
 

Dezelfde Anton de Kom wiens waarden Chan Santokhi niet zou uitdragen, moet zich in zijn graf hebben gekeerd toen hij aanschouwde wat zich in Nederland afspeelde. Want daar zou hij erg ver vanaf willen blijven. Het was beschamend. Een aantal van de binnenkomende filmpjes bekeek ik niet meer. De plaatsvervangende schaamte werd te groot. Soms lijkt het erop alsof we stapjes maken richting natievorming. Maar de afgelopen periode heeft aangetoond dat als dat het geval is, het wel erg kleine stapjes zijn geweest. En de vertoning in Amsterdam toont hoe gemakkelijk wij weer terug gesleurd kunnen worden naar de krochten van het primitieve. De ironie wil dat het juist de achterban is van de partij die zich de meest nationale noemt, die ons hierop wijst.

Er blijkt nog ontzettend veel werk aan de winkel. En, weer
ironisch, misschien ook veel voor de NDP. De partij heeft in een
met spoed uitgegeven verklaring gelijk afstand genomen van de actie
van de groep, waarvan een aantal zich gehuld had in partijkleding
en het leeuwendeel partijslogans riep. Terecht wijst de NDP erop
dat dit niet de manier is waarop je een president bejegend. Er is
volgens de partij een smet gelegd op Suriname en het gedrag van
Surinamers in algemene zin. Je zou willen zeggen dat met deze
snelle verklaring en de duidelijke woorden de NDP haar taak heeft
gedaan. En eerlijk gezegd, anders dan Chan geloof ik niet dat de
NDP haar achterban heeft aangezet tot de racistische spreekkoren
die te horen waren.

En toch is er veel werk aan de winkel, ook voor de NDP. Die zal
zich moeten haasten om na te gaan of dit een kleine geïsoleerde
uitspatting is geweest of onderbuikgevoelens zijn die leven bij
meerdere van haar leden. Meerdere uitspattingen van die gevoelens
zullen erin resulteren dat vroeg of laat leden als Faizal
Abdoelghafoer, Rabin Parmessar en anderen die op hen lijken, zich
zullen afvragen of er nog plaats voor hen is binnen de organisatie
en of dat zij binnen de partij meer decoratief dan functioneel
zijn. Er wordt gezegd dat wanneer je met een vinger naar de andere
wijst, er drie zijn die naar jezelf wijzen. En nu is de NDP de
gebeten hond die snel afstand moest nemen van het zich misdragend
deel aan de Noordzee.

De NDP is door haar gepropageerde eenheidsgedachte (hoe dun die
in werkelijkheid ook moge zijn) vaker als grootste uit de bus is
gekomen. Zij heeft daardoor tenminste een andere partij, wil die
ook bepalend, zijn ertoe gedwongen hetzelfde te doen. Een koers die
met veel vallen en opstaan gepoogd wordt te volgen. Zie daar de
verplichting aan de NDP om haar leden erop te wijzen dat er geen
ruimte is voor andere sentimenten dat vasthouden aan het partij
ideaal. Anderen zullen moeten blijven volgen. Al zou het slechts
deze verworvenheid zijn, waarvoor wij de NDP positief beoordelen;
Anton de Kom zou zich daar denk ik, graag aan koesteren.

[email protected]


 
Tweet 

Gerelateerde artikelen