ANALYSE: De luchtkastelen komen er weer aan

30/03/2021 18:00 – Armand Snijders

De Jules Wijdenboschbrug : dWT Archief  
PARAMARIBO – In luchtkastelen bouwen blonken de twee regeringen van Desi Bouterse (2010-2020) uit. U weet wel: van die peperdure geweldige projecten waarbij je als weldenkend mens van tevoren al weet dat die nooit gerealiseerd zullen worden. Maar waar waarschijnlijk in de voorbereidende fase wel (politiek gelieerde) mensen flink aan hebben verdiend. Het heeft er alle schijn van dat zijn opvolger Chandrikapersad Santokhi dezelfde gewoonte heeft overgenomen.
Iedere regering schermt met grootse projecten, die Suriname op ‘de wereldkaart zullen zetten’ en ‘het volk ten goede komen’. Zelfs onder president Ronald Venetiaan werden dergelijke investeringen omarmd. Zo werden in 1994 zo’n zestig naamloze vennootschappen opgericht door het Indonesische Mitra Usagha Sejati Abad (Musa), die een concessie van zes miljoen hectare Surinaams bos wilde en aan houtkap zou doen en onder meer een snoepfabriek zou opzetten. Dat zou duizenden banen voor Suriname opleveren, verzekerden de regering en Musa. Er kwam weinig van terecht.
De Indonesiërs kapten wel wat bomen, maar van al die andere activiteiten kwam niets terecht. Het leverde Suriname weinig werkgelegenheid op. Saillant detail: één van de weinige Surinamers die behoorlijk aan de Indonesisch onderneming verdiende, was Irwin Kanhai, tegenwoordig advocaat van onder meer Desi Bouterse: hij was als bosbouwkundige en jurist ingehuurd om onder meer alle NV’s op te zetten. Ook Berjaya en Suri-Atlantic werden in die periode binnengehaald en zouden Suriname alleen maar voordelen opleveren, maar ook die bedrijven kwamen hun afspraken niet na.

Patamacca-deal
Nog zo’n project dat mislukte en dat Venetiaan aangerekend mag worden: de Patamacca-deal die werd gesloten met China Zhong Heng Tai, die ervoor zou zorgen dat een palmolie-industrie in het Patamacca-gebied werd opgezet. De vijftigduizend hectare grond die het bedrijf kreeg, werd echter geplunderd en het rondhout het land uit gedragen. De beloofde ontwikkeling bleef ook hier uit, het leverde de lokale bewoners geen cent op.
Ook ten tijde van de regering van president Jules Wijdenbosch (1996-2000) werd het ene na het andere luchtkasteel gelanceerd. Wie kan zich nog Peperpot City herinneren, de nieuwe stad in Commewijne waar ook een nieuwe luchthaven aangelegd zou worden. En niet te vergeten een hypermoderne zeehaven. Het kon allemaal niet op, alleen was er geen geld en bovenal rammelden de plannen aan alle kanten.
Wel zorgde Wijdenbosch voor twee bruggen (waarvan er een naar hem is vernoemd) en die inderdaad de ontwikkeling in de districten op gang hebben gebracht. Maar dat ze werden gebouwd was mede te danken aan Ballast Nedam, dat voor 34 miljoen Nederlandse gulden (circa vijftien miljoen euro) aan steekpenningen aan Wijdenbosch en zijn politieke vrienden had betaald om beide bruggen te mogen bouwen. Anders was er nooit ook maar één schop de grond in gegaan. Na het vertrek van Wijdenbosch bleek Suriname bovendien de bouwsom niet te kunnen ophoesten, waardoor jarenlang de inkomsten van Staatsolie moesten worden gebruikt.
Wijdenbosch beloofde ook een heuse kerncentrale te zullen laten bouwen als hij op 25 mei 2000 opnieuw zou worden gekozen tot staatshoofd. Hij zou daarover zelfs al afspraken hebben gemaakt met een niet nader genoemd Amerikaans bedrijf. De toenmalige president verloor de verkiezingen roemloos, de kerncentrale werd alweer snel vergeten. Een paar jaar later onder Venetiaan-2 (2000-2005) borrelde het idee echter opnieuw op en de eerste reactoren zouden zelfs al klaarliggen voor verscheping naar Suriname om in Commewijne te worden neergezet. Bijna vijftien jaar later moeten ze nog aankomen.

Highway
Vanaf 2010, na het aantreden van Desi Bouterse als president, werd het ene na het andere prachtige project enthousiast aangekondigd. Om er maar een paar te noemen: woningbouwprojecten, een huizenfabriek, industrieparken, een tramlijn tussen Paramaribo naar Onverwacht en een geweldige nieuwe highway van Paramaribo naar Zanderij. Ook nu werd weer gedroomd van een nieuwe zeehaven en zou er een weg worden aangelegd naar Brazilië. Daarnaast zouden we (alweer) de voedselschuur van de Caribische regio worden.
Het kon allemaal niet op, maar we weten wat ervan terecht is gekomen: vrijwel niets. En als er iets werd opgeleverd, dan was dat gefinancierd door China of werd achteraf de vraag gesteld of dat project wel zinvol was. Zoals het volledig mislukte ziekenhuis te Atjoni. Van de nieuwe highway die Bouterse en de later door hem ontslagen minister Ramon Abrahams met een gelikt filmpje presenteerden, met fly-overs en al, werd vlak voor de laatste verkiezingen (ook weer met Chinees geld) richting Zanderij slechts 9,6 zinloze kilometers in gebruik genomen. Zinloos, omdat deze vierbaans snelweg slechts de Afobakaweg met de Weg naar Zanderij verbindt en ieder nut lijkt te missen. Doorgaans rijden er alleen maar mensen die even een kiek willen nemen; voor de rest van de tijd kun je een speld op het asfalt van de Desiré Delano Bouterse Highway horen vallen. … ………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname