Als je niet meer onder corona uitkomt…

25/01/2021 18:00 – Arjen Stikvoort

De isolatietent op het terrein van het Regionaal Ziekenhuis Wanica. : FB Regionaal Ziekenhuis Wanica  
PARAMARIBO – “Goedenmiddag. Is dit de heer Stikvoort?” klinkt de stem vanuit de andere kant van de 178 BOG Hotliijn. “U bent positief en moet naar overheidsisolatie in het Regionaal Ziekenhuis Wanica. De rest van het gezin moet in thuisquarantaine en de komende vijf tot zeven dagen afwachten tot zij symptomen krijgen.” “Wat? Positief?” spookt het door mijn hoofd. Mijn vrouw en ik waren ervan overtuigd dat ik 100 procent negatief zou zijn. Ik had dit vaker. Niets nieuws. Niemand had gedacht dat ik Covid-19 zou oplopen. Ik al helemaal niet.
Dinsdagnacht, 15 december, was de dag die ik in mijn stoutste dromen niet zou kunnen bedenken: keelpijn, lichte spierpijn, koude rillingen en vermoeidheid namen deel van mij over. Ik dacht “is de griep die ik jaarlijks in december krijg”. Maar toch wilde ik Covid-19 niet uitsluiten en gelukkig maar. Ik heb een paar uurtjes om mij klaar te maken. In de avond komt BOG mij met een bus ophalen. Klokslag acht uur staat de hele straat in loeiende sirenes: iedereen mag zien en horen dat BOG iemand komt ophalen met corona. Net als ten tijde van de pest, ging het er ratelend aan toe.
In de BOG-bus wordt de eerste triage gedaan door een zeer vriendelijke tot in haar oren ingepakte zuster. Echter, het gaat bij de eerste vraag wat mijn geboortedatum en telefoonnummer is, al mis. “Klopt het dan wel dat ze de goede persoon zijn komen ophalen? Heb ìk wel corona?”
Ik kan me nu eindelijk voorstellen hoe de president en gevolg zich voelen als zij zich laat rondrijden onder politiebegeleiding. Je mag overal doorheen, kruispunten worden afgezet en je mag passeren met bombastische sirenes en keiharde toeters. Die adrenaline laat me me heel even lekker voelen. Met acht personen in de bus rijden we zonder te hoeven stoppen richting Regionaal Ziekenhuis Wanica.
Daar wacht mij een volgende uitgebreide registratie en onderzoek; bloeddruk, ademhaling, hartslag en lichaamstemperatuur. De grote tent verdeeld in slaaphokjes van twee bij twee meter afgeschermd met aan elkaar geplakte stukjes zeil, uitgerust met doorgezakte stretcher en stoel wordt voorlopig mijn nieuwe thuis. Zolang de klachten aanhouden althans.

Vrijdag 18 december
Slapen in een megatent is geen senicure. Niet voor mij in ieder geval. Het is lang geleden dat ik als tiener op een veldbedje sliep op een camping ergens in het noordelijk deel van Italië. Maar dat was eigen keus, dit niet. Mijn buurman heeft duidelijk geen last van niet in slaap vallen. Zijn gesnurk is door de hele tent te horen. Af en toe gaat er een telefoon af en wordt er in het Spaans of Portugees geantwoord. Soms wel heel luid.
Elke dag melden zich nieuwe positieven zich aan en gaan er genezen verklaarde mensen naar huis. Op de vraag of je juist hier niet nog meer Covid-19 oploopt tussen al die positieven, krijg ik via de app een duidelijk antwoord van de infectioloog. “Eenmaal Covid-19 opgelopen kun je niet nog een Covid-19 extra krijgen.” Dat stelt me gerust. Alleen waarom loopt iedereen hier dan nog met een mondkapje op? Andere gezonde, negatieve mensen komen hier namelijk niet.
De schoonmaak zie je hier niet of nauwelijks. Dat is de verantwoordelijkheid van de bewoners zelf. WC’s en douches zijn niet brandschoon, maar voor eigen verantwoordelijkheid kan ik zeggen: chapeau! Iedereen loopt wel met zijn alchoholflesje om alles goed te reinigen. Zieker dan dit willen we geen van allen worden.
Heel even spinnen de gedachten door mijn hoofd om het bij één nacht veldbedje te houden. En gewoon SRD 500 tot 750 te betalen voor een ziekenhuisbed op de afdeling. Aan de andere kant is de vrijheid om de tent in en uit te lopen en anytime een luchtje te scheppen en te genieten van het groen van district Wanica ook geneeskrachtig. Dat bedje went vanzelf wordt me uitgelegd.
Door een micofoon wordt de menigte toegesproken als er ontbijt, lunch en avondeten is. Behalve zorgen voor je eigen toilet- en schoonmaakspullen, laten ze je hier niet verhongeren. Wel rijden andere gasten met extra gekookt eten af en aan tussen 11:00 en 14:00 uur. Dat zijn dan de mensen die liever eten van thuis eten. Net ook een heerlijke masala kip met roti laten bezorgen vanuit de stad. Mijn reuk en smaak zijn niet aangetast.

Zaterdag 19 december
De dokter heeft me net gesproken. Hij vroeg wanneer de symptomen waren begonnen en hoe ik me voelde. Nooit zeggen dat je je niet goed voelt natuurlijk. Maar wel eerlijk zijn. Ik meldde mijn klachten: lichte keel- en hoofdpijn en spierpijn. Eigenlijk is de keelpijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Alleen mijn … ………… (DWT)


Lees verder

Bron: De Ware Tijd Suriname