39-jarige PA: “De pijn en koorts wil ik nooit meer ervaren”

“De koorts en de pijn zijn onbeschrijfelijk. Ik wil dit nooit meer ervaren. COVID is real.” Aan het woord is een 39-jarige penitentiair ambtenaar, die over een paar uurtjes COVID-vrij wordt verklaard. Vol spanning wacht de man het moment af. Zo gauw de patiënt niet meer van paracetamol en vitamine afhankelijk is, wordt die genezen verklaard.
CR is sinds in november vorig jaar aan het traditioneel gezag van de Kwinties uitgeleend. Hij benadrukt dat hij niet op het werk besmet is geraakt, want al maanden werkt hij niet meer in een strafinrichting.
Enkele dagen geleden voelde de man zich plotseling koortsig. De koorts nam steeds hevige vormen aan. Hij begaf zich naar een RGD-poli en liet een swabtest afnemen. Eenmaal thuis ging het slechter. Hij kreeg hevige lichaamspijnen, waardoor hij niets meer voor zichzelf kon doen.
In spanning wachtte hij het resultaat af, dat hij na drie dagen nog niet had. Uiteindelijk besloot hij zelf te bellen. Ook toen kreeg hij het resultaat niet. Intussen begon hij zijn smaak te verliezen en namen de pijnen toe. “Ik heb in mijn eentje gevochten tegen deze ziekte. Ik ben God dankbaar dat ik eruit ben gekomen.”
Vier dagen na de swabtest werd CR gebeld met de mededeling dat hij positief is bevonden. Intussen hield de 39-jarige zich staande met paracetamol en vitaminetabletjes. Daarnaast begon hij bitter en citroen te nuttigen. Langzamerhand begon het herstel.
Wat CR erg vindt is de wijze van behandeling. Zijn situatie was voor medici niet ernstig genoeg voor opname. Hij moest in zijn eigen omgeving alleen en zelfstandig herstellen. CR is nooit door een arts gezien, maar onderhield app-contact met de dokter, die hem vanuit het Bureau voor Openbare Gezondheidszorg (BOG) moest begeleiden.
Hij moest zijn verzekeringskaart appen en kreeg van de arts te horen, dat hij elk moment kan bellen als blijkt dat zijn situatie verslechterd. Op vaste tijdstippen en wel tussen 09.00 en 10.00 uur en tussen 16.00 en 17.00 uur moest hij doorgeven hoe het ging. Zo is het elke dag aan toe gegaan.
“Mensen namen afstand toen ze wisten dat ik COVID-besmet was,” vertelt hij. Twee nichten ondersteunden hem met voeding. Ze kookten het eten en brachten het naar hem toe. Ze kwamen niet met de zieke in contact.
CR weet niet waar of door wie hij besmet is geraakt. Wat hij zich kan herinneren, is dat hij voor het laatst naar een rouwvisite is geweest. Hij verwijt zichzelf dat hij ook nonchalant is geweest. Hoewel hij altijd een mondkap bij zich had, trok hij het niet altijd aan. Hij ontsmette zijn handen niet en hield ook geen afstand. “Dit wil ik niet meer en ik ga me nooit meer tussen veel mensen begeven,” zegt de man spijtig.
CR weet niet als hij anderen besmet heeft, omdat hij niet weet wanneer hij de ziekte heeft opgelopen. Voor zijn ziekte begaf hij zich normaal onder de mensen. “Ik deel mijn verhaal om als “eye-opener’ te dienen voor personen die COVID niet serieus nemen.”
Naomi Hoever

………… (SH)

Lees verder

Bron: Suriname herald