SLM wordt speelbal van ego en onmacht of onkunde

Goed geld naar kwaad geld brengen is een bekende uitdrukking die nu van toepassing lijkt te zijn bij de SLM met het geld van de goudverkoop bij Grassalco. Waarom goed geld naar kwaad geld van toepassing kan zijn? Omdat het nog lang niet duidelijk is wat de SLM gaat of kan verdienen en hoe die kan verdienen.
Op papier en via spreadsheets kunnen vele mooie berekeningen getoond worden, maar de kunst is de hardheid van de aannames en voorspellingen te bepalen. Zijn het opgevoerde getallen en mooie grafieken die vooral rozengeur voorspellen voor de toekomst op een bodem waar tot nu toe geen grasspriet heeft gegroeid.
Inmiddels is er een patroon ontdekt dat wat president Santokhi en de SLM vertellen steeds beperkte waarheden zijn en soms zelfs compleet onjuist zijn. De president denkt vaak dat als hij wat zegt het dan automatisch ook gebeurd is. Soms, als je hem hoort praten, denk je dat hij zich een soort God waant die met toverstok wonderen verricht. Niemand verwacht van hem wonderen, maar dan moet hij anders leren praten lijkt mij.
Wordt het niet tijd dat het herstelplan, inmiddels de zoveelste versie neem ik aan, enerzijds aan professionals voorgelegd wordt ter beoordeling en anderzijds ook aan het parlement voor politieke ondersteuning voor de keuze om goud te verkopen en de opbrengst aan te wenden voor de SLM en niet voor bijvoorbeeld ziekenhuizen? Laat professionals beoordelen wat de hardheid is van het plan. Laat niet de slager zijn eigen vlees keuren.
Wie zegt dat de SLM de lening van Grassalco, US$ 14 miljoen tegen een rente van 4,8 procent, in acht jaar kan terugbetalen. Dat betekent dat de SLM jaarlijks gemiddeld US$ 2 miljoen aan aflossing en rente aan Grassalco moet terugbetalen. Laat het herstelplan jaarlijks winsten van meer dan US$ 2 miljoen zien? En waarom zal de SLM plots winst laten zien als het businessmodel niet verandert? Wordt het geld in de huidige SLM gestopt of komt er nieuwe airline waarin het gestopt wordt. Waarom niet meteen helderheid en duidelijkheid?
Kortom, ik heb de indruk dat de president denkt dat als hij over herstelplan praat dat er dan een herstel zich voordoet en dat het dan meteen allemaal rozengeur en maneschijn is, vaak per datum van zijn uitspraak. Het wonder is al geschied.
Bij deze president is het heel belangrijk om door te vragen en goed door te vragen om door zijn wolligheid aan taalgebruik te komen aan de kern. Hij maskeert alles door het gebruiken van nieuwe woorden die in de Surinaamse context niet vaker gebezigd waren, maar voor de rest zijn het vaak holle woorden. Denk aan woorden en kreten als “eenheid van beleid, eenheid van bestuur en eenheid van leiderschap”, ‘fresh capital’, “herstel en crisisplan”, “diaspora kapitaal”. Hij is vaak half in zijn verhalen maar stellig. Dus doorvragen.
In mei zei de president in het parlement met een grote stelligheid – een veelvuldig toegepaste truc van hem – dat het voorbij was met misbruik maken van de faciliteiten bij de SLM zoals gratis upgraden. Luistert u zelf naar de stelligheid en borstklopperij van hem in de video van DNA TV op 47:00 minuten tot 49:00.
[embedded content]
En dit weekend zijn er beelden op sociale media viraal gegaan van een VHP-prominent die met z’n drieën gratis geüpgraded zijn naar de business class van Amsterdam naar Paramaribo. Het was misschien nog erger want de VHP-prominent schreef zelf initieel “thanks SLM for free business class”, maar later na commotie zwakte hij het af met “het was een upgrade” en dus geen gratis tickets en inmiddels heeft hij de post verwijderd.
Kortom, als deze president gesproken heeft dan moet je kennelijk juist extra gaan opletten wat nu wel waar is en wat niet.
De protesteerders doen er goed aan om de president vooral voor te leggen dat hij chronisch bezijden de waarheid spreekt en vaak te stellig dingen roept die totaal niet waar zijn. Het lijkt alsof wanneer hij iets in zijn hoofd heeft, hij dan denkt dat het al voldragen feiten zijn want hij ziet het zo. Wellicht dat ze hem bijbrengen dat er een verschil is tussen de gedachte en de realiteit. Daartussen ligt uitvoering en kunde. De president leeft kennelijk losgeslagen van de samenleving maar ook losgeslagen van zijn uitvoeringsapparaat.
Wie brengt hem naar die samenleving? Of verwacht hij dat de samenleving nu naar hem komt omdat hij zijn deel met huis-aan-huis, meet the people, ronde bij de samenleving al is geweest. Nu is het de beurt van de samenleving om aan meet the press te doen? Huis aan huis langs alle ministeries.
Hikmat Mahawat Khan