Reactie op ‘Het sluipende gevaar van wonen in Paramaribo-Noord’

INGEZONDEN
Naar aanleiding van het bericht ‘Het sluipende gevaar van wonen in Paramaribo-Noord’ verschenen in uw dagblad op 7 december 2022 heeft ondergetekende gemeend als volgt te reageren:
Ten eerste een boodschap aan de zekere R.M. die een perceel met huis ten noorden van Paramaribo heeft gekocht voor 35.000 euro. Hij vindt dat het een koopje is. Een bloot perceel buiten Paramaribo kost ongeveer 20.000 euro dus hij heeft wel gelijk dat het een koopje is.
Maar heer R.M., weet u waarom het perceel met huis dat u heeft gekocht een koopje is? De verkavelaar cq regering en Hakrinbank weten heel goed dat na een aantal jaren het gebied Paramaribo-Noord onder water zal lopen vanwege de zeespiegelstijging en de landafkalving die thans op hevige basis plaatsvindt.
Dat de overheid zal zorgdragen voor de nutsvoorzieningen, daar heb ik geen geloof in, want de overheid kan ons niet eens een goede gezondheidszorg garanderen vanwege de economische crisis.
Ten tweede: sedert het jaar 1998 vraag ik de aandacht van opeenvolgende regeringen voor de zeespiegelstijging en landafwas en dat er geen percelen mogen worden toegewezen aan verkavelaars, want zij gaan de mangrovebossen doen verwijderen.
Wat betreft de mangrove, daar hoef ik niet veel over te schrijven, want de gemeenschap weet wat de gevolgen zullen zijn van het verwijderen van de bossen. Ik ben een roepende in de woestijn.
Wat ik heel vreemd vind is dat de ministers van Openbare Werken en Landbouw, Veeteelt en Visserij het beplanten van mangrove promoten en een groen-grijze dijk bouwen, maar aan de andere kant worden door deze twee ministers en hun collega van Grondbeleid en Bosbeheer gronden aan verkavelaars toegewezen om de mangrove te ontbossen. Wie houdt wie voor de gek? Het is dus gewoon ‘puru bruku, weri bruku’.
Heer redacteur, voor het Weg naar Zee-gebied is niet alleen de zeespiegelstijging de boosdoener, maar de landafwas vormt het grootste gevaar. In 25 jaar is achthonderd meter land landinwaarts weggespoeld. De Brantimakkaweg is thans honderd meter verwijderd van de zee en sommige plaatsen zelfs minder.
Ik ben al 35 jaar bezig om een bedevaartplaats aan te leggen op de modderbank. Van dichtbij maak ik dus de werking van de zee mee. Dus volgens mijn ervaring, als er niet onmiddellijk wordt begonnen om een betonnen dijk te bouwen voor het gebied van Weg naar Zee, dan zal binnen drie jaar het zeewater over de Brantimakkaweg komen en deze weg zal worden weggespoeld en duizenden hectare landbouwgrond zal verzilt raken, waarbij de groenteschuur van Suriname niet meer zal bestaan.
De heer professor Christiaan Huisden heeft gesteld dat er geen percelen mogen worden afgegeven in Paramaribo-Noord. De vraag is of er nog percelen over zijn om uit te geven. Naar mijn mening zijn alle percelen in genoemd gebied al verstrekt aan friends and family.
Aan professor Huisden mijn volgende boodschap: heer professor, we hoeven niet erop te rekenen dat de overheid uw bezorgdheid zal begrijpen, dus laten wij niet rekenen op de regering, maar zelf initiatieven ondernemen door deskundigen en kapitaalkrachtigen bijeen te roepen om te bespreken hoe wij Suriname nog kunnen redden.
Wat ik wel vreemd vind, is dat de huidige regering promoot om mangrove te planten. Voorbeeld is dat onze president, de premier van Nederland de heer Rutte en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties naar Weg naar Zee heeft gebracht om mangrove te planten.
Mijn advies aan de regering is dat men meteen moest beginnen om een betonnen dijk te laten bouwen, want door de hevige golven momenteel als gevolg van de klimaatverandering is het te laat om de kust te beschermen met mangrove.
Zeven jaar lang wordt mangrove geplant nabij het bedevaartsoord Weg naar Zee, maar het biedt geen enkele kustbescherming. Integendeel, de plantjes die er stonden, zijn voor het grootste deel uitgedroogd en de stam met wortels weggespoeld door de z golven.
Ik vind het ook vreemd dat het assembleelid Ebu Jones nu pas inziet dat de overheid geen beleid heeft om de gemeenschap te beschermen. Mijn vraag aan de heer Jones is: “Wat heeft de NDP-regering die tien jaar lang aan de macht was, gedaan om de gemeenschap te beschermen?’’
Heer Jones, alle regeringen tot nu toe, samen met alle parlementsleden, zijn alleen maar bezig de belangen van eigen familie en vrienden te behartigen. Dus het friends and family-beleid is niet nieuw.
Aan de regering een boodschap via uw dagblad om de middelen te zoeken om een betonnen dijk te bouwen, want de wetenschappers hebben al uitgemaakt dat Suriname één van de kwetsbare landen is die wordt geteisterd door de zeespiegelstijging.
Ik heb het bedevaartsoord met eenvoudige dijk 25 jaar beschermd tegen de landafkalving. Dus we hebben geen buitenlanders nodig om een dijk te bouwen, want alle materialen zijn in Suriname (behalve cement). Wij kunnen het zelf doen en hiervoor zijn er geen miljarden US dollars nodig!.
Ramon Bajnath
Voorzitter bedevaartsoord Weg naar Zee