Jaar van het Konijn

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad
Ik moet van nature absoluut niets hebben van knaagdieren. Of het nou marmotten, ratten of konijnen zijn. Komt niets goeds uit. Hun vraat- en knaagzucht kent geen gelijke en de schade van kort of lang verblijf in je buurt is vaak desastreus. Vraag het maar aan de boeren van Nickerie. Wat de zaak nog erger maakt is dat paringsdrang en vraatzucht om voorrang vechten bij deze dieren.
Zie je er vandaag een, over een week is het een horde en kort daarop een niet te stuiten deken van knaagdieren die slechts stoppen met vreten om te paren of omgekeerd. Ik zou er dus niet gemakkelijk op komen om een jaar te verbinden aan een knaagdier, zoals mijn Chinese broeders.

Het begint kennelijk in te zinken dat regeren vanuit een eiland geen zoden aan de dijk legt

Maar met een geregistreerde beschaving van minimaal het dubbele dan de westerse, wil ik voor een keer afstappen van mijn aversie tegen het knagend gedierte en mijn best doen mij te scharen achter wat zij zien als de goede eigenschappen van het konijn.
Per gisteren is voor hen het nieuwe jaar begonnen en dit staat in het teken van het konijn. De goede kanten welteverstaan. Het staat symbool voor lang leven, vrede en hoop en wordt voorspeld dat 2023 een jaar van hoop wordt. Hoop! De eerste hoop die ik hen gun is dat in elk geval de tijger van het vorig jaar goed ten dode is opgeschreven. 2022 was namelijk het jaar van de Tijger.
Wat onze Chinese broeders ons aan het begin niet zeiden was dat we in elk gevel in Suriname de verkeerde kant van het beest zouden zien. A tigri no pley nanga unu. Iedereen heeft wel een beet of klap gehad van het beest en verlangt naar enige rust om de wonden te kunnen likken.
Wat dat betreft hadden onze Oosterse broeders ons kunnen waarschuwen dat de goede kanten van het dier niet gegarandeerd zijn en het goeddeels aan onze eigen inspanningen ligt met welke zijde we geconfronteerd worden.
Ik denk dat ons staatshoofd daar enigszins van doordrongen is. Voor de tweede keer in minder dan dertig dagen kregen wij van hem goede wensen te horen en deze keer indachtig de symboliek probeerde hij ons hoop te geven. Zijn hoop is dat wij eensgezind optrekken om doelen die hij benoemde, te bereiken.
Opvallend is dat Chan daarbij aangaf dat waar het om gaat is dat er consensus wordt bereikt door communicatie en overleg. Het begint langzamerhand in te zinken, moet ik constateren. En komt daarbij een uitspraak van de nieuwe minister van Financiën en Planning, Stanley Raghoebarsing boven water.
De vorige week zondag zei hij in een radioprogramma dat het succesverhaal van toenmalig minister van Financiën, Humphrey Hildenberg en Centrale Bank-governor André Telting kwam omdat zij regelmatig communiceerden en daardoor elkaar aanvulden. En dat wil hij ook hebben met huidig governor Maurice Roemer. Het begint kennelijk in te zinken dat regeren vanuit een eiland geen zoden aan de dijk legt.
Maar wie geluisterd heeft zal hebben gehoord dat Raghoebarsing nog een duit in het communicatiezakje deed. De minister attendeerde een ieder die het wilde horen dat er ook regelmatig goed overleg was tussen toenmalig president Ronald Venetiaan en zijn vp’s Jules Ajodhia en later Ram Sardjoe. Voor de politieke rust en het eensgezind optreden en werken van de coalitie.
Kijk, als Chan geluisterd heeft en dat eensgezind optreden kan bewerkstelligen durf ik voorzichtig te hopen. Dan heb ik hoop dat wij in onze achterzak niet langer geconfronteerd worden met de knaagzucht van het konijn en misschien…, misschien enige paringsdrift in onze portemonnee bemerken!
roziegeur@gmail.com