COMMENTAAR: Twee jaar Santokhi/Brunswijk

HET IS VANDAAG twee jaar geleden dat de regering Santokhi/Brunswijk officieel de regeermacht overnam. De eerste speeches van zowel de president als vicepresident ademden een sfeer van hoop uit. Maar het was ook duidelijk dat zij het moeilijk zouden krijgen, want er was geen geld, en er n weinig mogelijkheden om aan geld te komen. Maar er zouden prioriteiten gesteld worden, we zouden bezuinigen en er zou spaarzaam omgegaan worden met het weinige dat er wel is.
Een van de grote gevolgen van een crisis is dat het socialezekerheidsstelsel onder druk komt te staan. Steeds meer mensen worden hulpbehoevend door de economische crisis. Daarnaast heeft deze regering het besluit genomen om in zee te gaan met het IMF en de regel is dan dat er geen subsidie meer gegeven mag worden. Dat betekende ook een harde klap voor de gezondheidssector die veelal afhankelijk was van subsidie.

Twee baby’s konden door gebrek aan gekwalificeerd personeel in het Academisch Ziekenhuis geen adequate zorg krijgen op de Neonatale Intensive Care Unit. Dat werd hun dood, de baby’s werden bij hun moeder gezet om te sterven.

Een ernstig dieptepunt blijkt recent te zijn bereikt. Twee baby’s konden door gebrek aan gekwalificeerd personeel in het Academisch Ziekenhuis geen adequate zorg krijgen op de Neonatale Intensive Care Unit. Dat werd hun dood, de baby’s werden bij hun moeder gezet om te sterven. Dat is een harde realiteit die zeer pijnlijk is voor ons land. Volgens velen had dit voorkomen kunnen worden.
De kinderartsen van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo trekken al meer dan vijf maanden aan de bel en zijn zelfs een inzamelingsactie begonnen om te voorzien in de behoeftes van patiënten en personeel. Eerst n er onvoldoende goede medicijnen en nu is het gebrek aan gekwalificeerd personeel zeer nijpend. De wereld ziet er anders uit na Covid-19 en er is in veel landen een enorm tekort aan gespecialiseerde verpleegkundigen. De roep buiten Suriname is groot en de salarissen zijn aantrekkelijker.
Het ministerie weet dat ook en toch zijn het vaak de verpleegkundigen die als laatste hun salaris ontvangen. Er zijn verkavelingsprojecten, maar de regering zorgt er niet voor om aan deze doelgroep voorrang te geven. Ze worden ook niet in staat gesteld om zachte leningen te krijgen om wel aan de zo begeerde zekerheid te bouwen. Er is geen geld, is steevast het antwoord.
Dat is een dooddoener want wie de afgelopen maand in Suriname heeft rondgelopen en wie ons buitenlands beleid van een afstand volgt, komt tot de conclusie dat er geld is voor de dingen die de regering wel belangrijk vindt. De deelname aan de Dubai-expo en nu de floriade in Nederland. Daarnaast de Caricom-staatshoofdenvergadering, de ambassades die nieuw personeel krijgen en de nieuwe ambassades die opgezet worden. Allemaal bewijs dat de regering wel geld wil uitgeven aan dingen die ze belangrijk vindt: uiterlijke schijn.
De balans na twee jaren opmaken, levert om die reden al teleurstellende resultaten op. Een regering die ervoor kiest het leven van de meest kwetsbaren in de waagschaal te plaatsen ten faveure van uiterlijke schijn verdient de beoordeling: onvoldoende. Deze regering heeft nog drie jaar te gaan en gehoopt mag worden dat de keuzes de komende jaren zullen getuigen van meer wijsheid dan die al zijn genomen in de twee jaren die achter ons liggen.