COMMENTAAR: Brandjes blussen, geen beleid

HET LIJKT STEEDS meer erop dat de regering aanpakt wat op het moment het dringends is, mooie dingen belooft en de eigen beloften weer vergeet op weg naar de volgende brandhaard. Wat niet gebeurt is beleid uitvoeren om structurele oplossingen te realiseren.
Op dit moment bijvoorbeeld gaat alle aandacht uit naar het kalmeren van de situatie bij de politie en militairen. Het werkgebied van minister Albert Ramdin van Buitenlandse Zaken, International Business en Internationale Samenwerking lijkt ook steeds groter te worden. Bij elk conflict zit hij aan, terwijl dat in principe de taak is van de president en vicepresident. Zeker de laatste zou altijd aanwezig kunnen zijn, hij gaat immers nooit op reis.

Vaak verwijst de minister bijvoorbeeld naar het feit dat de ligdagtarieven wel verhoogd zijn. Maar de grootste verzekeraar in Suriname het Staatsziekenfonds betaalt geen marktconforme tarieven voor dure gezondheidsdiensten

Een van de problemen die door dit brandjes blussen geen aandacht meer lijkt te krijgen is de volksgezondheid. Terwijl de neonatale en perinatale zorg in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo maar niet de versterking krijgen die beloofd is door de minister van Volksgezondheid Amar Ramadhin, gaat nu de Suriname Eye Centre de cataractoperaties niet meer uitvoeren. Dit terwijl in juli nog beloofd was dat de regering er alles aan zou doen het centrum dat in een zeer modern gebouw zit, te voorzien van al het nodige.
Dit gebeurt steeds vaker. Door inzet van vele partijen wordt een bepaald gebouw of faciliteit opgeleverd. Of er wordt een apparaat aangeschaft en vervolgens gebeurt er te weinig om de dienst die daarmee geleverd zou moeten worden blijvend aan te bieden. Heel vaak is het de overheid die de boosdoener is. Vaak verwijst de minister bijvoorbeeld naar het feit dat de ligdagtarieven wel verhoogd zijn, maar de grootste verzekeraar in Suriname, het Staatsziekenfonds, betaalt geen marktconforme tarieven voor dure gezondheidsdiensten.
Dat doet de verhoogde ligdagtarieven dan weer teniet en de ziekenhuizen zijn dan weer afhankelijk van de hulp van de overheid. Deze vicieuze cirkel is frustrerend en maakt dat professionals de sector verlaten. En dat is de werkelijke prijs die wordt betaald voor een overheid die geen goed zicht heeft op het totale beleid of geen uitvoeringscapaciteit heeft.
Als de situatie van de Vereniging Rechtspositie Militairen onder leiding van Rodney Cairo bekeken wordt, kan gesteld worden dat de minister van Defensie, Krishnakoemarie Matoera, haar best heeft gedaan en de gezondheidszorg voor de militairen heeft getracht te tillen naar een hoger niveau door ze een premium verzekering te geven. De militairen zijn daarmee niet zo vreselijk ingenomen.
Dat zou hen aan de ene kant kwalijk kunnen worden genomen. Aan de andere kant: wat voor zin heeft zo’n verzekering als een groot deel van de medicamenten en medische behandelingen mogelijk niet binnen handbereik zijn. Om excessen te voorkomen zou de regering ervoor moeten waken dat de vlammen van de brandjes niet gaan zorgen voor een felle brand die maar niet kan worden geblust.