COLUMN: Meningen

GANGA / Sharda Ganga
Ik wilde het echt nooit meer hebben over Mellisa Seenacherry, gehuwd Santokhi, tenzij het zou gaan om prijzenswaardige zaken. Dan zou ik zeggen: “Kijk, ik ben het hartstikke oneens met zoveel, maar dit vind ik dan toch wel mooi van haar, above en beyond haar plicht, zogezegd.” Want zaken als tasjes uitdelen en doorgeefluik zijn van donaties van anderen aan goede doelen horen bij haar functie en ik prijs geen mensen als ze gewoon hun werk doen, zonder enige extra inspanning.
Maar nu kijk ik naar ’s van de COP 27, de klimaattop in Egypte, en wie zie ik daar aan tafel naast de president, de semi-president en de minister van Ruimtelijke Ordening en Milieu? Juist ja, mevrouw Mellisa S-S. Als een echt stoomschip (SS) stoomt ze onverdroten door, zich niets aantrekkend van alle kritiek, alle irritatie en alle gehoonlach. Dat is wel iets wat je moet bewonderen of je wilt of niet: ze blijft consequent.

De grootste bedreiging van de democratische rechtsstaat in Suriname en in de wereld, is het overschot aan meningen die niet gebaseerd zijn op feiten

Ik heb vragen. Zoals: wat is nu precies haar rol bij dit soort gesprekken? Waarom de minister van Buitenlandse Bibisdingen en die van Milieu (eigenlijk, ik weet het) daar zaten begrijp ik volkomen. Zeker als de minister van Bibisdingen ook al maanden de minister van Financiën speelt. Maar de huwelijkspartner van het staatshoofd? Wat is de toegevoegde waarde van haar aanzitten bij dit soort gesprekken? Wat doet ze tijdens het gesprek, praat ze, maakt ze aantekeningen, schenkt ze water in?
Nee, dat laatste is niet als genderstereotype bedoeld. Als we een vrouwelijke president zouden hebben en haar echtgenoot zou aanzitten bij dit soort gesprekken, zou ik ook vragen of hij daar zat om het water in te schenken of de aantekeningen te maken.
Is ze betrokken bij de inhoudelijke voorbereiding van de missie, overziet ze de inhoudelijke rapportage, gaat ze erna met de twee ministers om de tafel zitten om dat wat uit de COP voortkomt te vertalen naar beleidsvoorstellen die ze dan met z’n drieën voorleggen aan de president, of leggen de twee ministers de beleidsvoorstellen voor aan het Eerste Echtpaar S-S?
Vinden de ministers dat okay? Zouden ze durven aangeven als ze het niet okay vinden? Mogen ze dat aangeven? Of hoor je in een democratische republiek de president nooit tegen te spreken, ook als je het niet eens bent met de gang van zaken? Wat is er dan nog democratisch aan de republiek?
Ik heb dus vragen en zou heel graag antwoord willen. Zoals u ziet, roep ik niet meteen dat het ongehoord is, en van die dingen. Ik vraag eerst om de informatie en nadat die informatie is verstrekt zal ik een mening vormen. Uiteraard weet ik dat de tafelschikking bij de COP-meetings niet het meest prangende vraagstuk in Suriname is deze week.
Maar weet u waarom ik niets schrijf over het gedoe met de Surinaamse Politiebond en eventueel de Bond van militairen en het politiek opportunisme van zovelen, en de ziende blindheid van weer zovele anderen, en de naïviteit van weer anderen, en nog zoveel meer? Omdat ik er moedeloos van word. Omdat het zo een wirwar van belangen is, dat ik door de bomen het bos niet kan zien. Omdat ik te veel vragen heb en te weinig antwoorden om een mening te vormen.
En de grootste bedreiging van de democratische rechtsstaat in Suriname en in de wereld, is het overschot aan meningen die niet gebaseerd zijn op feiten, maar op manipulatie door machtsdronken figuren. Oeps, heb ik toch een mening.-.
gangadwt@gmail.com
Naschrift: In de krant staat staat abusievelijk het ministerie van Regionale Ontwikkeling en Milieu in plaats van Ruimtelijke Ordening en Milieu, als gevolg van een eindredactionele dwaling. Onze excuses aan de columnist.