Column: De gewapende geschiedenis zal zich nooit meer herhalen

Nee, de geschiedenis zal zich zeker niet herhalen. 1980 is voorgoed voorbij. Mensen die de donkere geschiedenis hebben meegemaakt van de jaren 80, kunnen een déjà vu krijgen, want ze hebben al eerder marcherende militairen door de straten van Paramaribo gezien. En dat was geen oefening voor het defilé. Trouwens commando Rodney Cairo heeft gelijk bij het Kabinet van de President uitgelegd dat hij niet bezig is met het omver werpen van de regering. Hij heeft voldoende inzicht om te weten dat een militaire coup in geen geval geaccepteerd zal worden.

Het is te waarderen dat deze regering in elk geval een militaire vakbond heeft erkend en ook om de tafel zit met de organisatie. Bouta die gestreden heeft om de militaire vakbond erkend te krijgen, heeft in al die jaren de andere kant opgekeken. Hett is echt ironisch dat er na de coup geen vakbond is gekomen. Trouwens er is nog een vakbond in de maak. Hoewel Cairo vindt dat ‘militaire geheimen’ niet doorverteld moeten worden, wil hij niet zeggen hoeveel leden hij heeft. Aan minister Krishna Mathoera is wel meegedeeld 1.700 leden. Maar op de alv was er een fractie aanwezig en bij het indienen van de petitie nog geen 50. Maar het moreel is HOOG, HOOG, HOOG!

In elk geval heeft minister Mathoera de vloer aangeveegd met de vakbondsleider die aan de alv voorhield dat de regering de Vereniging Rechtspositie Militairen (VRM) niet serieus neemt en brieven niet heeft beantwoord. Eén voor één ontkrachtte de minister de beweringen met dag en datum. En twee dagen na de onderbouwing van de looneis, waarin de correcties van dit jaar niet meegenomen zijn, kan je niet eisen dat eind deze maand er al salarisverhoging moet komen. Zo werkt dat niet. En nu vindt de VRM-leiding dat de bewindsvrouw voor de rechter gesleept moet worden. Het wordt erg druk bij de rechter, want Defensie heeft gisteren een kort geding ingediend tegen VRM. De bond kiest ook eieren voor zijn geld en heeft de acties ‘on hold gezet’.

Ook bij de politie was er een hachelijke situatie ontstaan door vakbondsacties. Het was verwachtbaar dat de Surinaamse Politie Bond in het geweer zou komen na het ontslag van de leden Raoul Hellings en Sergio Gentle. En weer eens deed de vicepresident alsof hij van de prins geen kwaad weet. Hoewel minister Kenneth Amoksi niet durfde ervoor uit te komen dat zijn voorzitter tevens vicepresident van alles op de hoogte was, deed hij alsof journalisten die conclusie getrokken hebben. Steeds blijkt transparantie een loos woord te zijn. Een geïrriteerde en blijkbaar overwerkte minister Albert Ramdin kon het ook niet nalaten om op de persconferentie vrijdag journalisten de les te lezen en voor hen te bepalen hoe zij het werk moeten doen. Alsof ze PR-medewerkers zijn van het ministerie van Alle Zaken. 

Over het ontslag van de twee hoofdofficieren kan lang en breed gediscussieerd worden, maar in een rechtsstaat zijn er regels. Als je niet eens bent met het ontslag, dan zijn er genoeg juridische mogelijkheden nationaal en internationaal om dit aan te vechten. En zeker ook als de vakbond je door dik en dun ondersteunt. Zo een solidariteit is zeker toe te juichen en ook belangrijk. Maar niemand heeft een vrijbrief om de veiligheid van het land in gevaar te brengen. Daarom is het goed dat in dialoog de problemen worden opgelost en dat de president ingezien heeft dat hij onder deze woelige omstandigheden het stuur van het land niet kan overlaten aan iemand die steeds publiekelijk zijn handen in onschuld wast. Lang leve de eenheid in de coalitie! Moreel HOOG!

Nita Ramcharan