Parmin Singotiko: ‘Mi no wan’ libi, ma mi no wan’ dede tu’ – Parbode Sneak Peek – Parbode

Parmin Singotiko: ‘Mi no wan’ libi, ma mi no wan’ dede tu’ – Parbode Sneak Peek – Parbode

Voor Parmin Singotiko (81), gepensioneerd werknemer van de Suralco, is het erop of eronder. Deze maand sleept hij via zijn advocaat, Karel Hok A Hin, zijn voormalige werkgever voor de rechter. Een miljoenenclaim ligt op tafel vanwege langdurige vergiftiging tijdens zijn 23-jarige diensttijd. “Ze hebben bij een DNA-onderzoek in Amerika grote hoeveelheden kwik en aluminium in mijn lichaam aangetroffen.”
 
Door Julian Neijhorst

“Ik ben nu in een situatie als van de krotbewoners van Bangladesh. Maar je moet geen medelijden met mij hebben, hoor”, beschrijft de oud-Suralconiër zijn huidige barre leefomstandigheden. Singotiko, verminkt, gedeeltelijk verlamd en slecht ter been, verblijft op een berm in de wijk Geyersvlijt, in een krotje opgetrokken van zinkplaten. Als de nacht valt, steekt hij de straat over naar de eenkamerwoning van zijn dochter, die daar met haar kinderen en kleinkinderen woont. “Ik maak hier alleen gebruik van het toilet en ’s avonds kom ik voorlopig hier slapen, omdat de anderen op vakantie zijn. Dus te den kon, dan moet ik weer terug naar de overkant, want ik heb mijn hangmat daar. Ik hou mij bezig met tuinieren. Al mijn boeken zijn vernietigd door de regen en een keer had ik mijn spullen buitengezet, maar de buurt heeft de helft gestolen.” De aan lager wal geraakte ex-Suralconiër woonde voorheen in een huis van zijn zus die in Nederland verbleef, maar na een juridisch dispuut over huur werd hij op straat gezet.
Singotiko vecht al jaren tegen het ontslag dat hij in 1994 van de Suralco kreeg nadat hij interne bedrijfsinformatie naar buiten had gebracht. Het bauxietbedrijf was bezig met het illegaal dumpen van 1800 kubieke meter chemisch afval. Vanaf het uitlekken van het schandaal ging het bergafwaarts met de klokkenluider. “Tegenwoordig moet ik leven van een pensioen van SRD 850, in plaats van de afgesproken 531 US-dollar.” Hierover heeft hij overigens eveneens een rechtszaak in voorbereiding.
Het gelaat van Singotiko is somber, maar zijn bewustzijn is helder. “Ik was nooit bang. Mi no man nanga onrecht”, zegt hij strijdvaardig.
We lopen langs bij advocaat Hok A Hin. “Suralco is aangeklaagd, omdat gebleken is dat meneer Singotiko sinds 1976 is vergiftigd met giftige metalen waaronder kwik en aluminium en die vergiftiging is te zien in zijn dik medisch dossier dat ik pas na lang aandringen van de Suralco heb gekregen. Hij gebruikt een heleboel medicijnen tegen verschillende aandoeningen. Ik wilde weten hoe Singotiko aan zijn bulten is gekomen, maar Suralco heeft verzuimd een onderzoek te doen”, benadrukt Hok A Hin. “Singotiko heeft een sterke case, omdat de werkgever een informatieplicht heeft. Hij dient je te informeren, zeker als je gaat werken in een environment waar bepaalde stoffen vrijkomen. Ook al zou Suralco de werknemers hebben geïnformeerd over deze gifstoffen, dan nog is Suralco aansprakelijk voor deze schade aan zijn werknemers. Er is (door tussenkomst van de gebroeders Wirht, red.) haar van Singotiko voor DNA-onderzoek gestuurd naar het Analytical Research Labs Incorporation gevestigd in Amerika. Hij is met kwik en aluminium vergiftigd.”
Hok A Hin benadrukt dat met name een schadevergoeding voor immateriële schade wordt geëist. “Hij heeft in zijn geestelijke gesteldheid schade geleden. We eisen twee miljoen US-dollar. Singotiko had als Suralconiër een redelijk bestaan moeten hebben. Hem is veel onthouden. Door het klokkenluiden is zijn hele familie ontwricht geworden. Hij is een verdrietig mens.”

Trauma’s
Het levensverhaal van de oud-vakbondsman leest als een treurig boek. “Ik ben geboren op Leliëndaal, in Commewijne, en ben negende uit een gezin van zestien kinderen. Twee zijn op zeer jonge leeftijd verdronken in de rivier. We waren arm, maar er was altijd eten, kleren en dekens werden gemaakt van blomzakken, en schoeisel hadden we niet. Mijn vader kwam op zijn zeventiende uit Java en werkte als fabrieksmonteur op Mariënburg. Na een aanval van bijen raakte hij blind en werd hij tewerkgesteld bij het oppashuis te Leliëndaal. Ondanks de armoedige situatie, heb ik een prettige jeugd gehad. Ik werd niet mishandeld en er was een goede band met mijn broers, zussen en ouders.”

Het hele artikel lees je in de novembereditie van Parbode.
………… (Parbode)


Lees verder

Bron: Parbode.com

vertaal, translate,翻译,traduction,traducción,translation